Kıyamet dünyanın ecelidir. İnsanın eceli  nasıl ki mühim bazı hikmetlere binaen gizli tutulmuşsa  kıyamet saati de gizlidir. İnsanın ecelinin ve kıyamet saatinin gizli olmasının pek çok hikmetleri vardır.

Nasıl ki, insan eceli gizli olmasaydı , herkes öleceği zamanı  bilmiş olsaydı, insanlar hayatlarının yarısını gaflet içerisinde geriye kalan diğer yarısını her geçen gün ölümü dehşetli bir şekilde ölümü bekleyecekti. Başlangıçta tamamen dünyaya sarılan insanlar ömrünün sonlarında dünyayı tamamen terk edecek , dünya ahiret dengesi o insanın aleminde bozulacaktı.

Aynı durum insanlığın ve dünyanın sonu olan kıyamet için de geçerlidir. Eğer kıyamet saati ve vakti belli olsaydı kıyamet vaktinden önceki insanlar tamamen gaflet içerisinde yaşayacaktı. Kıyamet vaktine yakın olan insanların saadeti bozulup hayatları tamamen ızdırap ve işkence ile geçerdi. İnsanlığında dünya ahiret dengesi bozulurdu. Bu nedenle asrı saadette insanlar kıyametten korktukları gibi aynı zamanda dünyayı da terk etmemişlerdir. Dünya ahiret dengesini korumuşlardır.

Aynı hikmet musibet ve felaketler ve gaybın gizli kalmasında da vardır. Çünkü vakti belli olan bir felaketi beklemek o musibeti yaşamaktan daha fazla ıztırap ve işkence verecektir.

Bediüzzaman said Nursi Şualar isimli eserinde bu konuyu şöyle izah eder.

Dünyanın eceli ve ölümü olan kıyametin vakti belli olmuş olsaydı, ilk ve orta çağda yaşayan insanlar ahiret düşüncesinden habersiz bir şekilde gaflet içinde yaşamış olacaklardı. Ve son çağın insanları da Kıyamet vaktini beklemenin dehşeti içinde dünya hayatının huzurunu ve lezzetini alamayacaklardı.

Şayet Kıyamet vakti belli olmuş olsaydı, bir kısım iman hakikatleri apaçık bir şekilde ortaya çıkacak, herkes ister istemez tasdik edecek; netice olarak da teklif, imtihan ve iman sırrı kaybolacaktı. İşte bunun gibi pek çok maslahatlar için, Kıyametin vakti gizli kalmış ve herkes, her dakikada hem ecelini, hem de hayatının devamını düşünebilmiştir. Böylece ne dünya hayatı, ne de ahiret ihmal edilmemiştir.