Cenâb-ı Hak; cennetine davet ettiği mü’minlerden hangi çirkin huyunu terk edip cennete gelmesini istiyor? Bir mümine yakışmayan hasletler nelerdir? Kul Rabbine nasıl yaklaşır? 

Rabbimiz’in rahmetini arzu ediyorsak, bizler de gönlümüzden rahmet taşıralım.

Rabbimiz’in bizi affetmesini niyaz ediyorsak, biz de affedelim. Affede affede affedilenlerden olalım.

Rabbimiz bizi yüce dergâhından geri çevirmesin diye yalvarıyorsak; biz de kapımızdan kimseyi eli boş, hor ve hakir döndürmeyelim.

Şeyh Sâdî buyurur:

“Kapına bir garip gelirse, eli boş gönderme. Allah göstermesin belki bir gün sen de garip olur, kapıları dolaşırsın.

Gönlü yaralı olanların hatırlarını sor, onlara bak. Belki bir gün sen de o vaziyete düşersin.

Sen ki bir şey istemek için kimsenin kapısına gitmiyorsun; buna şükrâne olarak, kapına gelen yoksulu kovma, ona surat asma, onu tebessümle karşıla…”

Hazret-i Mevlânâ buyurur:

“Mademki fakr, cömertlik kereminin aynasıdır; haberin olsun ki, aynanın üzerine hohlamak zararlıdır.”

Yani, fakiri ve garibi red için ağızdan çıkacak her ses ve nefes, onun kalbini incitir. Sanki sathına hohlanmış ayna gibi kalp buğulanır. Cömertliğin keremini göstermez olur. Amellerimiz, infaklarımız dâimâ gözümüzde devleşir. Bizi oyalar ve aldatır.

İnsan; ilâhî terbiyeye girmeden evvel nasıl bilgisiz, câhil ve âciz ise, aynı zamanda da cimri ve bencildir. Âyet-i kerîmede buyurulur:

“De ki: Rabbimin rahmet hazinesine eğer siz sahip olsaydınız, harcanır korkusuyla kıstıkça kısardınız. İnsanoğlu da pek eli sıkıdır!” (el-İsrâ, 100)

(el-Haşr, 9; et-Teğâbün, 16)

Yüce Mevlâ; nefsimizin câhilliğinden, tembelliğinden ve cimriliğinden korunup felâha erenlerden olmayı cümlemize nasîb eylesin. Bizlere râzı olduğu duygu ve davranışları ilhâm eylesin. Gazap ettiği his ve amellerden bizi ve nesillerimizi muhafaza buyursun. Amellerimizin değersizliğine bakmayıp, bizi af ve merhamet deryâsına gark eylesin.