İŞTE O YAZI:

Dün öğlen bir arkadaşımın işyerine gittim.

Toplantı salonunda oturuyoruz.

Yılardır masasında birtakım gazete durur.

Hemen hemen her gazete vardır.

Ben de gazeteleri karıştırıyorum.

Dikkatimi çekti, Zaman Gazetesi yok.

“Ne oldu Zaman’ı bıraktın mı?” dedim. Hikâyeyi anlattı.

(...) “Birkaç yıl önce bir müşterimiz (...) Zaman almazsak bizimle iş yapmayı keseceğini söyledi. Nitekim ertesi gün geldiler ve bizi Zaman’a abone yaptılar. Ben de hiç okumasam bile Zaman’ı burada masaya koymaya başladım.

(...) Bir iki ay önce yine aynı müşterimizle burada yemek yiyoruz.

Birden masadan fırladı. ‘Bu ne yahu!’ dedi. Anlamadım. ‘Ne oldu abi’ diye fırladım.

Masanın öbür ucundaki Zaman Gazetesi’ni görmüş. ‘Bu pisliğin burada ne işi var’ diye haykırdı.

‘Abi sen abone yaptın, ben de tkır tıkır ödüyorum parasını. Unuttun mu beni zorla abone yaptığını’ dedim.

‘Bunlar artık pislik oldu. Bundan böyle alma bunları. Getirirlerse çöpe at, aboneliğini de kes Allah aşkına’ dedi. Gidip gazeteyi aldı, çöpe attı.

O gün bugündür Zaman’ı masaya koymuyorum.’’

Şaşırdım. (...)

Fatih Altaylı/HABERTÜRK

Akit Arşiv sayfasından alıntıdır.