Vatan gazetesi yazarı Ruşen Çakır, bugünkü "Gülen cemaati için mahçup olma zamanı" başlıklı yazısında, Fettullah Gülen cemaatinin yakın zamana kadar emniyet-yargı-medyada oluşturduğu üçgende, -ulusalcılar, askerler, Kürtler, gazeteciler- nice insanın temel hak ve özgürlükleri,“kurunun yanında yaş da yanar, yapacak bir şey yok” küstahlığıyla gasp ettiğini, bugün ise mağdur olma sırasının kendilerine geldiğini yazdı. 

Ruşen Çakır cemaat mensuplarına tavsiyelerde de bulundu. Çakır, Cemaat mensuplarının, paralel yapının medya arşivlerine dönüp bakarak, yakın dönemde yaşanan soruşturmaların mağdurlarına karşı hiçbir şekilde empati gösterilmemiş olduğu gerçeğiyle yüzleşmeleri gerektiğini söyledi. Çakır, "mahçubiyet bu günler için var, olmalı." dedi.

İşte Ruşen Çakır'ın yazısından ilgili bölümler:

MAHCUBİYET BUGÜNLER İÇİN VAR

Cemaat mensuplarına tavsiyem, medyalarının arşivlerine gidip yakın dönemde yaşanan soruşturmaların mağdurlarına karşı hiçbir şekilde empati gösterilmemiş olduğu gerçeğiyle yüzleşmeleridir. Mahcubiyet bu günler için var, olmalı.

Tabii bir de özeleştiri şart. Daha dershane krizi başlamadan önce Gülen cemaatini dünkü yanlışlarıyla yüzleşmeye ve samimi bir şekilde özeleştiri yapmaya çağırdım. Herhalde 10’u aşkın yazımın ana teması budur. Bu çağrı bir intikam arayışının ürünü değil. 

CEMAATİN ÖZELEŞTİRİ YAPMAYA PEK NİYETİ YOK

Şu ana kadar gelen tepkilerden Cemaat’in özeleştiri yapmaya pek niyeti olmadığını çıkarabiliyorum. Bunun bir nedeni, kendileriyle yüzleşmeleri halinde kanunla suç sayılan bazı cürümleri kabul etme ihtimalleri olsa gerek. Ama bir başka önemli gerekçe, bir adanmışlar hareketi olan ve bu nedenle belli bir saygıyı hak eden Gülen cemaati mensuplarının kendilerini aynı zamanda “seçilmişler” olarak görmeleri. Hal böyle olunca geçmişteki tüm doğruları kendilerine, tüm yanlışları da, başta AKP hükümeti olmak üzere başkalarına yüklemekten çekinmiyorlar.

Halbuki böyle bir şey mümkün değil. Gülen cemaatinin tarihinin sadece artılardan ibaret olmadığını hepimiz gibi kendileri de biliyor olmalılar. Bunu kabul etmemeleri halinde toplumsal barışı geciktirmeye devam ederler ve yalnızlıklarını derinleştirirler.