Kur’an, ailenin temeline meveddet ve rahmet kelimelerini yerleştirir (Rûm, 30/21). Gönül dilinin sözlüğü aslında bu iki kelimeden oluşur. Meveddet; sevgidir, muhabbettir, aşktır. Rahmet ise, merhamettir, şefkattir, nezakettir. Başından sonuna meveddeti yani gönlündeki sevgiyi seslendirebilmek ve en zor anlarda kalbindeki rahmetin sıcaklığını hissettir "gönül dilinin hâkim kılınmasına bağlıdır." Gönül dilinin hâkim olduğu bir yuvada, aile içi şiddetten bahsedilemez. Çünkü böyle bir ailenin içi dışı rahmet olur.

 

Gönül dilinin aile içinde nasıl kullanılacağını Peygamberimizden öğreniriz. “Sizin en hayırlınız, ailesine karşı en iyi olanınızdır. Ben de, ailesine karşı en iyi olanınızım!" (Tirmizî, Menâkıb, 63) diyen rahmet peygamberinin dilinden asla hakaret, küfür, beddua, lanet gibi kirli kelimeler dökülmez. Aksine şefkat ve hoşgörü onun dilinde âdeta hayat bulur. Hz. Âişe'nin ifadesiyle "O, kaba bir insan değildi. Çarşı ve pazarda bağırıp çağırmaz, kötülüğe kötülükle karşılık vermez, aksine affeder ve hoşgörülü davranırdı. ” (Tirmizî, Birr ve Sıla, 69)

 

Gönül dilini, Ifk olayında yani Âişe annemize iftira atıldığında Peygamberimizin takındığı tavırda buluruz. Hanımının en zor ve sıkıntılı anında sabırla ve metanetle hareket eden, onunla iletişimi kesmeyen bir Peygamber, bize bu dilin en güzel örneğini sunar. O (s.a.s.), bırakın Hz. Âişe’yi incitmeyi ya da şiddet uygulamayı, o günlerde geçirdiği ağır hastalığı dikkate alarak iftira konusunu açmamıştır bile... Hz. Âişe, iffetine dil uzatıldığını ancak bir ay sonra hizmetçisinden öğrenebilmiştir (Buhari Şehadet15).

 

Etrafındaki çocuklara "Yavrum" ya da “Evlâdım” diyerek söze başlayan, hizmetine koşturan küçük Medineliye “Enesçik" diye seslenen bir Peygamber... Tıpkı bilge bir kişi olan Lokman (a.s)’ın, evladına “Yavrucuğum” diye seslenmesi (Lokman, 31/13-19), atamız İbrahim (a.s)’in ise bir evlat olarak babasına “Babacığım” diye hitap etmesi gibi... (Meryem, 19/42-48)