İŞTE O YAZI:

 (...) Sebep yokken ilk altı haftanın sonuna kadar çocuk düşürmenin hükmü vicdanî bir günahtır; pişman olur, tövbe istiğfar eder ve bolca sadaka verir. Ondan sonra meşru bir sebep olmadan yapılması, bir cana kıyma olduğu için alanı ve aldıranı katil yapar. Alındığında hala canlı ise tam bir diyet verirler, ayrıca tövbe eder ve iki ay peş peşe kefaret orucu tutarlar. Maliki mezhebinde şöyle bir içtihat da görmüştüm: Sebepsiz yere çocuk alınır, canlı olarak çıkar ve bu sebeple ölürse bunu yapan insana kısas uygulanır. Bu elbette sadece bir içtihattır, ama meselenin önemini anlatma bakımından dikkat çekicidir.

Faruk Beşer/YENİŞAFAK

Akit Arşiv sayfasından...