Düne kadar dindar Kürt kardeşlerimiz, bizim yakamıza yapışıp, “Can güvenliğimiz yok. Sabah evden çıkan çocuğumuzun cesedi, akşam bir köşebaşında bulunuyor. Niye Doğu illerinde bize karşı yapılan bu katliamlarda sesimiz olmuyorsunuz” diyorlardı..

Haklılardı..

“Siz kendi anadilinizde konuşuyorsunuz. Benim annem 80 yaşında, Kürtçeden başka dil bilmiyor. Oğlunu cezaevinde ziyaret ettiğinde, ona konuşma hakkı verilmiyor. ‘Ya Türkçe konuş, ya da konuşamazsın’ deniliyor. Bu hak mıdır, adalet midir?” diyorlardı..

Haklılardı..

Haklılardı ama..

Sorunların sebebi dindar yöneticiler değildi..

Dindar yöneticilerin görevi, o sorunları belli bir yol haritası çerçevesinde çözmekti..

Makul sürede iyileşmeleri gerçekleştirmekti..

Tümüyle olmasa da..

Sorunlar birer ikişer çözüldü..

Buna rağmen Kürt kardeşlerimiz bir türlü memnun olmadılar..

Hayır, PKK’lıları kastetmiyorum..

Ne yapılsa, onlar memnun olmazlar..

Onların ipleri, dış güçlerin elinde çünkü.. 

Ama benim itiraz ettiğim, dindar Kürt kardeşlerimizin bir kısmını da memnun olmamasında..

YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYIN