İŞTE O YAZI:

(...) Ak Parti’yi bir “Masaya” benzetecek olursak...

Abdüllatif Şener “Masanın dört ayağından biriydi.”

Partisinden koptu.

Yeni bir parti kurdu.

O süreçte... Sivas’a gitmiştik... Abdüllatif Şener’in milletvekili seçildiği şehre.

Sormuştuk:

- Abdüllatif Bey’in kurduğu parti seçimde ne yapar? Sivaslı bir “Kanaat önderi” şu yanıtı vermişti: - Abdüllatif Şener’i severiz sayarız...

Ama partisinin seçimde başarılı olma şansı sıfır... Abdüllatif Bey Migros’ta genel müdürdü... Ayrıldı... Sokak arasında bakkal dükkânı açtı. Bunları yazmıştık... Abdüllatif Şener dostumuz alınmıştı.

(...) Sonunda ne oldu?... Anlatmaya gerek yok.

Diyeceğimiz o ki... “Parti kurabilirsiniz... Sorun değil... Bir dilekçeye bakar.”

Ama örgütlenmek... Seçime girebilmek... Oy alabilmek... “Sanıldığı kadar kolay değildir.”

Uzaklara gitmeye hiç gerek yok... Yakın siyasi tarihimiz “Bunun örnekleriyle dolu.”

(...)Geçmişte... Yaşar Okuyan dostumuza “Gaz verenler” çok olmuştu:

- Parti kur... Arkandayız... Her türlü desteği veririz... Maddi manevi.

Yaşar Okuyan parti kurdu.

Sonra “Arkasına” baktı... “Destekleyeceğiz” diyenler toz olmuştu.

Yakından tanıyoruz... İyi biliyoruz... Yaşar Okuyan “Bazı akrabalarından bile” kazık yemişti.

Şimdi... Düşünüyoruz da... Emine Ülker Tarhan’a acaba kimler “Destek sözü” verdi, kimler “Seninleyiz” dedi?

Onlar... Bugün “Neredeler?”

Siyaset... İşte böyle bir şey.

YAVUZ DONAT / SABAH

Akit Arşiv sayfasından...