İŞTE  O YAZI:

Oh be, dünya varmış... Meğer bizim medya dünyamızda da çokseslilik mümkün olabilirmiş. Meğer üç gazetenin ortak manşetleri ile hükümetleri devirip yenilerini kurmak, kötü bir alışkanlık olarak geçmişte bırakılabilirmiş.

Eğer “Bu ülkede basın özgürlüğü yok, muhalefet engelleniyor” diye iddia edenler varsa, ya gazeteleri okumuyorlar, televizyon kanallarını dolaşmıyorlar ya da sosyal medyadaki mesajları izlemiyorlardır.

Ama bugünün dünden farkı “Yeni Türkiye”nin çoksesli olmasıdır.

Bazıları bu çok sesliliği, hakareti eleştiri olarak görmek ve eylem tahrikçiliğini muhalefet etmenin yöntemi olarak benimsemek şeklinde algılasalar bile, bunlar da mevcut demokratik hayatımızda...

Artık susmak yok

Ama bunların hiçbiri artık sessizlikle kabul edilmiyor. Eskisi gibi üç gazetenin köşelerinde bir seçilmiş siyasetçiyi veya bir sanatçıyı yıpratmayı amaçlayan aynı içerikli yazılar yayınlandığında, ertesi gün bunları yazanların da, bunlara yazdıranların da neyi amaçladıkları, başka gazetelerin köşelerinde teşhir ediliyor.

Artık kimse medya dünyasında “Ben Ali kıran baş kesenim” diyerek dolaşamıyor.

Devlet pastasına karşı duydukları bitmez tükenmez iştihadan ötürü Özal’ın reformlarını sabote edenlerin aracı da olmadı mı, eski medyatik düzen?(...)

Sesleri artık cızırtılı

Bugün “Basın özgür değil” diye feryat edenler Yeni Şafak’a yapılan baskılar karşısında ve gazetenin sahipleri ile çocuklarına poliste işkence yapılırken kıllarını mı kıpırdattılar?(...) (ARŞİV’İN NOTU: Gönül isterdi ki, Barlas sadece Yeni Şafak’ın başına gelenleri değil, gazetemize yapılan baskınları, kaleşnikoflu, bombalı saldırıları, 312 generalin birleşerek açtığı garabet davayı da hatırlasın. O hatırlamadıysa, biz hatırlatalım.)

MEHMET BARLAS / SABAH

Akit Arşiv Sayfasından