MUHAMMET KUTLU/ANKARA -  Çalmuk, “Sanıldığının ve bilindiğinin aksine 28 Şubat 1997 yılında başlamadı. Refah Partisi 1994 yılında Recep Tayyip Erdoğan ile İstanbul’u, Melih Gökçek ile Ankara’yı ve Türkiye’de büyük şehirlerin belediye başkanlığını alınca en çok korkan sermaye kesimi oldu. Özellikle tavizsiz İslamcı kimliğiyle tanınan Erdoğan’ın gelmesi, Boğaz’daki baronları çok rahatsız etti. O zaman Tansu Çiller’e, RP ve Kürt Partisi hedef gösterildi” diye konuştu.

DİRENSEYDİ NE OLURDU?

Çalmuk, “Erbakan direnseydi, ne olurdu?” sorusuna ise şu cevabı verdi: “O zaman bambaşka bir Türkiye olurdu. Bir iç savaş, kan gövdeyi götürürdü. Askerlerin istediği de buydu. ‘Erbakan dirensin, karşı gelsin, partisini de kapatalım.’ Medyada devamlı ‘irtica kesimi silahlanıyor’ diye haberler verdi. Ama kadere bak ki Erbakan’ın dediği gibi mantar tabancaları bile yoktu. Erbakan kendini feda etti. Siyaset anlayışı bu. İşi zamana yayma, ikna etme, belki de bir anlamda yan yollar açarak sulandırma… Yoksa masaya yumruğunu vurmayı bilirdi. ‘Kader çizgisinde bir nokta’ dedi. 28 Şubat gecesi neredeyse toplantıdakilerin hayatını bağışladı. Erbakan’ın korumaları kamikaze gibi kurşunlara göğüs germeye hazırdı.”