Kurban bayramının mübarek gölgesi üzerimize düşmek üzere, Kurban Bayramı’nda kurban kesmek hem dini hem de toplumsal öneme sahip bir ibadettir. Peki Kurban kesmenin mezheplere Hanefi, Şafii, Maliki ve Hanbeli mezheplerine göre kurban kesmenin hükmü nedir? İşte kurban Bayramı’nda kurban kesmenin hükmü

Allah (C.C) Müslümanları ödüllendirmek için onlara iki bayramı hediye etmiştir. Allah’ın Mü’minlere bahşettiği dini bayramların birincisi Ramazan Bayramı ikincisi ise yakında idrak edeceğimiz Kurban Bayramı’dır. İlk kurban Hz. Adem’in oğulları Habil ile Kabil’in sunduğu kurban olmuştur. Hâbil ile Kâbil, Allahü Teâlâ'ya kurban sundular. Hayvancılıkla uğraşan Habil bir koç, ziraatle uğraşan Kabil ise çürük meyveleri alıp bir dağın başına bıraktı. Allah (C.C) niyeti salih olan Habil’in kurbanını kabul etti. Diğer bir kurban ise Hz. İbrahim’in oğlu Hz. İsmail’i kurban olarak adamasıdır. Allah (C.C) Hz İbrahim ve Hz İsmail’in niyetlerinin salihliğini görmüş ve mükafat olarak koşun edilmesi için hediye göndermiştir. Müminler her kurban kesiminde Hz. İbrâhim ile oğlu İsmâil’in Cenâb-ı Hakk’ın buyruğuna mutlak itaat konusunda verdikleri başarılı sınavın hâtırasını tazelemiş ve kendilerinin de benzeri bir itaate hazır olduğunu simgesel davranışla göstermiş olmaktadır.

MEZHEPLERE GÖRE KURBAN KESMENİN HÜKMÜ

Ebu Hanife ve talebeleri şehirlerde ikamet eden şehir halkı üzerine her sene bir defa kurban kesmek vaciptir, demişlerdir, Tahâvî ve başkaları Ebu Hanife'nin görüşüne göre vacip, Ebu Yusuf ile Muhammed'in görüşlerine göre sünnet-i müekkede olduğunu zikretmişlerdir.(Tekmiletü Fethi'l-Kadîr, VIII, 67; el-Lübâb, III, 232; Tebyînü'l-Hakâik, VI, 2; el-Bedâyi', V 62.)

Hanefierin dışında kalanlara göre vacip değil, müekket bir sünnettir. (Bİdâyetü'l-Müctehid, 1, 415; el- Kavânînu'l-Fıkhiyye, 186; eş-Şerhu'l-Kebîr, II, 118; Muğni'l Muhtâc, IV, 282 vd.; et-Mühezzeb, I, 237; et-Muğni, VIII, 617; Şerhu'r-Risâle, I, 366.) Kurban kesmenin vacip oluşuna dair Hanefilerin delili Peygamberin (a.s.m) şu buyruğudur: "Kim genişlik ve imkân bulur da kurban kesmezse, bizim namazgahımıza yaklaşmasın." (Ahmed ve İbni Mace, Ebu Hureyre'den rivayet etmişlerdir. Neylü'l-Evtâr, V, 108.)