Hz. Zübeyr (radıyallâhu anh) anlatıyor:

"Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Size ümem-i kadime hastalığı sirayet etti. Bu, hased ve buğzdur. Bu kazıyıcıdır. Bilesiniz; kazıyıcı derken saçı kazır demiyorum. O dini kazıyıcıdır. Nefsimi kudret elinde tutan Zât-ı Zülcelâl'e yemin ederim, sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Birbirinizi sevmeye yardımcı olacak şeyi haber vereyim mi? Aranızda selâmı yaygınlaştırın." (Tiırmizî, Sıfatu'1-Kıyâme 57, (2512)).

İnsanı gıybete sevkeden pekçok sebep vardır. Bu sebeplerden bir kısmı şöyledir:

Bir kimse, başka birisine herhangi bir se­bepten dolayı öfkelendiği zaman, o kişinin kötülüklerini sayıp dö­kerek güya öfkesini yener.

Bir kimse, arka­daşları başka birisinin gıybetini yaptıkları zaman, onlara bunu yapmamaları hususunda ikaz etse veya o meclisi terketse, bunun arkadaşlarının ağırına gideceğini ve kendisinden soğuyacaklarını düşünerek onlara katılır.

Gösteriş ve övünme isteği; Başkalarına kusur bularak ken­disini büyük gösterme arzusundan dolayı, başka insanların gıybe­tini yapar.

Hased etmek.

Eğlenmek maksadıyla başkalarının ayıplarını anlatmak.

Gıybeti edilen kimseyi hor görmek ve alay etmek