Kâmil insanlar, hakkı ile şükredememenin üzüntüsünü çekmişlerdir. Onlar şâkir olmayı kâfi görmemişler, şekûr olmak için gayret sarf etmişlerdir.

«Şâkir», elde mevcud olan nimete şükreden; «şekûr» ise kaybettiklerine de hamdeden kimsedir.

Bir insan, kendine verilen ufak bir hediye karşılığında onu veren kimseye teşekkür eder. Rabbimizin ihsan ettiği, rakamlara sığmayan nimetlere karşı hissiz davranıp şükrü unutmak; elbette bir mü'minin yapacağı bir davranış değildir.

Şükrü eda edilmeyen bir nimet, sahibi için bir vebaldir. Onun için bir hadîs-i şerifte «Şükrünü eda ettiğin “az”, şükrüne güç yetiremediğin “çok”dan hayırlıdır» buyuruluyor.