Hangi yaşta olursa olsun ama özellikle okul öncesi çağda çocuğa olumsuz duygular yaşatmamak için, çocuğa anlaşıldığını, kabul edildiğini, koşulsuzca sevildiğini göstermek gerekli.

Çocuğa zaman ayırmalı, çocukla konuşmak için ona uygun farklı sohbet konuları bulunmalı, sık sık söz hakkı vermeli, çocukla konuşurken çocuğun gözlerinin içine bakılmalı,
onu can kulağı ile dinlemeli, fikirlerine değer verdiğimizi hissettirmeliyiz. Bu arada çocuğun kabiliyetlerini fark etmek fırsatı da bulabilirsiniz.

Çocuğa yaşına uygun sorumluluklar vermeli, onu takdir etmeli, başkalarının yanında küçük düşürmemeli, başka çocuklarla kıyaslamamalı, eleştirmemeli ve yargılayıcı olmaktan çekinmek lazım.

Onu topluluk içerisinde söz alması için cesaretlendirmeliyiz. Çocuğun istek ve ihtiyaçlarına duyarlı olmalı, başarması için fırsat vermeli, inançlarına ve fikirlerine saygı göstermeli, doğru yaptığı şeyler için övmeli, daha iyiyi hedeflemesi için cesaretlendirmeliyiz.

Sadece çocuğa bir şeyler söyleyerek, nasihatlar vererek, söz dinleterek kurulan tek yönlü bir iletişim, iletişim değildir. İletişim aynı dili konuşmak da değil, aynı duyguları paylaşmak...

Aile içinde birarada yaşama oranında Batı’ya fark atıyoruz

0-3 yaş arasında çocukların ruhi fonksiyonları en üst seviyede oluyor. Annelerin, babaların, dedelerin yaptıkları, söyledikleri çocukları derinden etkiliyor. O dönemde yaşananlar, insanların 10 yaşında, 20 yaşında ya da 60 yaşında karşısına çıkıyor.

Bu gösteriyor ki geleceğimiz 0-3 yaşa bağlı.

Paylaşma, sevgi ve saygı duygularının verilmediği çocuklar gelecekte bir ülkenin devlet başkanı olduklarında dünyayı kaosa sürükleyebilir. Uzmanlar Batı’daki gibi kitlesel bir bozulmaya uğramadan aile yapısını korumalıyız, demekteler. Tedbir almalıyız. Aileyi korumamız gerekiyor.

Avrupa'da bir aile ortamında yaşama oranı % 30'lara kadar iniyor.

Bizim nüfusumuzun % 94'ü bir aile ortamında yaşıyor.

Bu oran çok güzel. Bizi biz yapan değerleri ayakta tuttuğu gibi, toplumsal barış ve dayanışmamazın teminatı da bu oran...

Aile hava gibi, oksijen gibidir, değeri ancak yokluğunda anlaşılır, diyor uzmanlar. Eğer aile varsa huzur vardır. Bizim ailemiz görüp gözeticidir. Fertlerini takip eder, 60 yaşına gelseniz bile çocukluğunuz bitmez. Bazıları bu durumu yadırgıyor. “Ataerkil”likle suçluyor. Fakat bunun değerini toplum yapımızdaki, Batı’da olmayan sosyal dayanışmada apaçık görebiliyor. Bizde de “huzurevleri” var. Fakat, ailemiz yaşlılarını hâlâ derin bir muhabbetle bağrına basıyor. Onları kendi hallerine, yalnızlığa, yoksulluğa, yoksunluğa terketmiyor.

Bütün bu önemli hasletlerin temeli ise 0-3 yaşlarında atılıyor.

O günkü sıcak ana kucağı, koruyucu baba güveni, sadece çocuğun geleceğini değil, toplumun geleceğini şekillendiriyor.