İnsanların hayat kalitelerinde en önemli beceri beden, ruh bütünleşmesinin sağlamlığıdır. Tıpta yeni bir akım var. Entegratif tıp (bütünleyici tıp) denilen bu yeni akımda akıl, beden, ruh işbirliği temel olarak algılanıyor. Evet bazen bedenî sıkıntılar ruhî sıkıntılara yol açıyor. Bazen de tersi oluyor ve ruhî sıkıntılar bedende sıkıntılara davetiye çıkarıyor. Ve en fazla da bu oluyor. Ruhen sarsılan, bunalan, endişeler, gerginlikler yaşayan beden hasara uğruyor ve hiç tahmin edilmedik bir zamanda ve bir yerden tepkisini gösteriyor.

Maddi imkanları geniş, iyi bir eğitimi, işi, geniş bir çevresi bulunsa da ruhen huzursuz, sağlıksız bir kişi mutlu olamaz. Ruh sağlığının bozulması demek o kişiye hemen mutlaka bir ruh hastalığı teşhisi konulması demek değildir. Burada kastedilen, ciddi ruh hastalıkları değildir. Çünkü o anlamdaki ruh hastalıkları elde olmayan rahatsızlıklardır. Hayatta sağlık anahtarlarının başında huzur var. Sonra iyi beslenmek; iyi, kaliteli bir uyku.. Son ikisi aslında büyük ölçüde birincisine bağlı. Huzur ise imandan gıdalanıyor ve stres kontrolü ile mümkün olabiliyor. Didişmek, hem sizin, hem çevrenizin hayatını karartıyor.

MUTLULUK HİÇ UZAKTA DEĞİL

N’oldu size; hani nerede kaldı ilk günlerin sıcaklığı, sevinci, heyecanı...

Bu endişeler, soğukluk niye? Nerede, ne zaman, nasıl yitirdiniz onları...

Şunun şurasında ne oldu ki, daha dün evlendiler. Bütün yaz caddeler sokaklar düğün konvoyları ile doldu. Henüz son bahara giriyoruz; o gün arabalarının üzerine “Evlendik mutluyuz” yazanların bir kısmı daha şimdiden o yazdıkları sözlerden uzaklara düştüklerini hissediyor. Çok çabuk paniklediler. Bazı yuvalarda ise akıp giden yıllar evliliği bir kanıksamaya dönüştürüp, mutluluğu kurumuş, dalından kopmuş, rüzgarlarda savrulan sonbahar yapraklarına çevirmiş durumda.
Halbuki, biraz özenli davransalar mutluluk çok uzakta değil..
Bütün mesele özenli konuşmak ve davranmakta..
“Mesela ne gibi.. ” diyeceksiniz. Hepsi bu özen etrafında kümelenmiş birkaçını sayalım size:

Meselâ mutlu eşler birbirlerine moral verir, hep desteklerler. Mutlu ailede herkes birbirini her fırsatta teşvik eder. Özellikle sıkıntılı günlerde hep birbirlerinin yanında olurlar.

Onlar birbirleriyle konuşurken kibar, saygı ve sevgi doludur. Evin erkeği, eşine hitab ederken sanki iş hayatında yabancı bir hanımla konuşuyormuşcasına özenli, nazik ve mülayimdir. Evin hanımı da kocasına karşı aynı titizliktedir.

Birbirleriyle zıtlaşmaktan kaçınırlar. Birinin güldüğünü, diğeri hafife almaz. O an içinden gülmek gelmese bile, eşinin hatırı için onun neşesine katılır.

Her ikisi de eşini illa kendisi gibi düşünmeye zorlamaz. Onun kişiliğine saygı duyar. O kişiliğin geliştireceği düşünceye, fikre daima önem verir ve ilgiyle dinler. Birbirlerinin ayrılıklarını değil, birlikteliklerini ön plana çıkarırlar. Veya farklı düşündükleri konuda tatsızlık eğilimi varsa, bundan kaçınır ve konuyu zamana yaymayı tercih eder.

Onlar çocuklarının eğitiminde birlikte hareket eder, birbiriyle çelişkiye düşmekten kaçınırlar. Disiplin konusunda tutarlı hareket ederler. Her ikisinin de uyacağı kurallar vardır. Önemli bir konuda çocuklara "annenize..” veya “babanıza soracağım, ona göre karar vereceğim" derler. Birbirlerinin yaptıklarını küçümsemezler. Çocuklar babalarından bir şey istediğinde, baba anneye dönüp "Sen ne diyorsun?" diye sorar. Bu şekilde, çocuklar babalarının annelerine değer verdiğini, kararları beraber aldıklarını anlar. Bu durumda anne de kocasının kendisine gösterdiği kıymeti hisseder, özgüveni artar. Çocuklarını babaya karşı “koz” gibi kullanmaz. Çocuk doğurduktan sonra, onları “güvence” gibi görerek davranmaz. Kocasına olan güvencesini, hiçbir şekilde çocuklarında veya başka unsurlarda arama düşünce ve çabasında olmaz.