Zorla güzellik gibi, zorla beslenme de olmazzz! Beslenme, bebek ve anne-baba arasında ‘kısır döngü’ haline gelen bir savaşa dönüşüyor. Ayrıca, bebeğin az miktarda yemesiyle kaygı düzeyi artan ebeveynlerin, uygunsuz davranışlar geliştirmesine yol açıyor. Bu davranışlar, beslenme sırasında bebeğin oyuncaklar ya da televizyonla dikkatini dağıtmaktan, zorla beslemeye kadar değişiyor. Aslında bu süreçte açlık duygusunun gelişimi engelleniyor ve çocuk beslenmesini doğal, yaradılıştan gelen açlık - tokluk hissi yerine, yapay dış uyaranlarla düzenlemeyi öğreniyor. Hekimler bu durumun sakıncalı olduğuna dikkat çekiyorlar.

Annelerin en büyük sorunlarından biri olan iştahsızlığın, çocuğun psikolojik durumundan kaynaklanabileceğini söyleyen uzmanlar, iştahsız bir çocuk için öncelikle fiziksel bir rahatsızlığın olup olmadığı araştırılırken, diğer yandan ruhî çatışmalarının olup olmadığına, duygusal bir probleminin bulunup bulunmadığına da bakılması gerektiğini belirtiyor…

Anneler, çocuğunun iştahının açılması için doktordan iştah açıcı şurup istiyor. Ancak bu tür ilaçların bir yararı yok.
Çocuğun iştahını azaltan etkenler şunlar olabilir:

* Pütürlü gıdalara zamanında alışmamış olması.

* Yemek öncesi su içmesi, şekerli gıdalar yemesi.

* Öğün aralarında çikolata, pasta, meyve suyu vb. gibi yüksek kalorili gıdalar yemesi, aşırı süt tüketmesi.

* Yemek öncesi yorucu fiziksel aktivitelerde bulunması.

* Sevmediklerini yemeye zorlanması.

* Yemek sırasında televizyon seyretmesi.

* Ev ortamında huzursuzluk.

NE YAPILMALI?

Az porsiyon verin, isterse tekrar verin ve başarısını övün. Sizi taklit eder. unutmayın, yemek seçiyorsanız o da seçer. Sebze yemekleri, karışık besinlere, keskin tat ve kokulu pırasa, lahana, kereviz gibi gıdalara karşı isteksiz olurlar, zorlamayın.

Çocuklara verilen yiyeceklerde zeytin yağı, sarımsak ve soğan kullanılması iştahlarının açılmasını sağlıyor. Özellikle açık havada zaman geçirilmesi iştahı açan en önemli etken. Ayrıca yemek kokuları büyüklerin iştahını açtığı gibi çocuklarında iştahını açmakta.. O halde yapacaklarınız belli: Çocuğa değişik besinlerin damak zevkine uygun olarak sunulması ve bu besinlerde zeytin yağı, sarımsak ve soğan gibi ilavelerin kullanılması çocukların hem damak zevkini geliştirecek hem de iştahlarını açacaktır. Ayrıca çocukların beslenme öncesi açık havada zaman geçirmesi ve bir aktivite yaparak yorulmaları iştahlarının açılmasını sağlamaktadır. Bu sebepledir ki, çocuklar yaz aylarında daha iştahlı oluyorlar.

Belki de yanlış besleme tarzıyla onu siz bu hale getirdiniz...

Ağlayarak yiyen, yemeği reddeden, masadan kaçan, adeta ağzına bir şey sürmeyen bebek ve çocuklar genellikle iştahsızlıkla suçlanır. Oysa ‘anoreksi’ olabilirler. Bu durum son 15 yıldır bilinen sorun.

ANOREKSİ NEDİR?

Bu tanım, doğumdan sonra 6 ay-3 yaş arası ortaya çıkan, organik ya da gelişime ait bir sebebe bağlanamayan yeme reddi ve büyüme-gelişme geriliği için kullanılan bir tanım. Normal gelişen bebeklerde beslenme sorunlarının sıklığı yüzde 25-45 arasında değişir. Yetersiz kilo alımı, yemeyi reddetme, kusma gibi ağır sorunlar ise bebeklerin ancak %1-2’sinde görülür.

Bebeklik anoreksisi anne sütüyle beslenen bebeklerde daha az görülüyor veya daha hafif seyrediyor.

Yeme içmeyi yaradılıştan gelen doğal açlık-tokluk hissinin düzenlenmesi gerekirken, dış müdahalenin aşırı derecede mevcut olması, bebeklik anoreksisinin gelişiminde önemli rol oynuyor.

Bebeklik anoreksisi olan çocukların daha kolay uyarılma durumu vardır. Beslenme sırasında dikkatlerinin çabuk dağılması, ilgilerinin hızla kaybolması ve buna bağlı olarak yeme reddi ortaya çıkıyor. Çünki yeme için gerekli olan ‘daha sakin duruma’ geçişte zorlanıyorlar. Acıktıklarını hissedemez hale gelebiliyorlar. Bu çocuklarda uyku sorunları da görülmektedir.

Annenin bebeğe beslenme konusunda baskı yapması, bebeğin kendini beslemesine izin verilmemesi, anoreksiye zemin hazırlar. Bebeklik anoreksisi olan çocukların sağlıklı beslenenlere göre daha güvensiz bağlanma ilişkileri sergiledikleri biliniyor. Güvensiz anne-bebek ilişkisiyle bebeklik anoreksisinin şiddeti arasında doğru orantılı bir ilişki olduğu görülmüştür.

DİKKAT!

1 - Bu çocuklar yeterli miktarda yemeyi en az bir aydır reddeder.

2 - Yeme reddi üç yaşından önce ortaya çıkar.

3 - Açlık belirtileri hakkında konuşmaz. Yemeğe ilgisizdir ancak çevre veya bakım veren kişiye yoğun ilgi gösterir.

4 - Belirgin büyüme geriliği başlar...

5 - Yeme reddi travmatik bir olayı takiben gelişmemiştir.

6 - Yeme reddi altta yatan tıbbi bir hastalığa bağlı değildir.

7 - Yaşıtlarından daha hareketlidirler. Ebeveynlerin çoğu bu çocukların canlı, oyunu seven, çevreye karşı ilgili ve meraklı olduklarını, fakat acıktıklarını belli etmediklerini ve yemekle ilgilenmediklerini belirtir.

8 - Bu çocuklar beslenmeye karşı ilgilerini çabuk kaybeder ve yemek yerine ebeveynle konuşmayı, onlarla oyun oynamayı tercih ederler.

9 - Öğün sırasında bebek, yemekten sadece birkaç lokma alır ve daha fazla yemeyi reddeder. Eğer ebeveyn beslemeye devam ederse bebek ağzını açmaz, kusar ya da sofradan kaçar.

10 - Ebeveyn vazgeçene kadar, bebek ağlar ve yıkıcı davranışlarını artırır.