Hayat tecrübelerinin yansıdığı, asırlardan süzülüp gelen ne güzel sözlerimiz vardır: Güneş girmeyen eve doktor girer, deriz.. Gün ışığından mahrum bir evde yaşayanların ayrıca ruhen bunalıma girebileceği biliniyor artık... Aile fertlerininin birbirine karşı hoşgörüsüzlüklerinde, asık suratlılıklarında gün ışığından mahrumiyetin büyük rol oynağı araştırmalarla belirlendi. Kanada’da yapılan bir araştırmada üstelik evi mis gibi bahçe içinde olup da “güneye bakanlar” ile “kuzeye bakanlar” baz alınarak yapıldı. Yani aslında araştırmaya katılan aileler, öyle hiç güneş görmeyen; beton yapılar veya gecekondular söz konusu edilerek yapılmış bile değil.

Sonuca bakar mısınız: “güneye bakan evler”de oturanlar, “kuzeye bakanlar”da oturanlara oranla aile içi gerginliktenden daha uzak yaşıyorlarmış. Hatta onlar arasında boşanma olayı daha az oluyormuş. Sağlık problemleri de bir o kadar az çıkıyormuş...

“Gün ışığı”nın evlere yönlere göre alınması bile böylesine farklı etki yapabiliyorken; siz, bir de ondan tamamen yaşamanın getirdiği sorunları düşünün.