Ebeveyn olmak; onlarla iletişim kurmamak ya da sert tepki vermek anlamına gelmiyor. Çocukla iletişim kurmakta esas olan anne ile baba arasındaki uyumdur. Birinin ak dediğine, öteki kara derse ve hele bunu çocuğun önünde münakaşaya, kavgaya dökerlerse; çocuğa ebeveyn, ne de arkadaş olabilirler. Çocukla sadece biri değil ikisi birden iletişimi koparırlar.

Çocuk birine bir süre yakın gibi dursa da, daha sonra taraf değiştirecektir.

Değiştirdiği tarafta da uzun süre kalmayacak, anne baba arasında gidip gelmeler yaşayacaktır.

Höt-zötle yürümez...

Televizyon, bilgisayar, okullardaki eğitim sistemi, büyük şehir hayatı, çocukla iletişimde anne babaların daha özenli davranmasını zorunlu kılıyor.

Hele çocuğa karşı artık ödül ve ceza kavramlarını çok özenli kullanmak gerekiyor. Tutarlı olmak önemli. Höt-zötle yürütemezsiniz.

Anne ve babanın ortak bir disiplin anlayışı olmalı. Çocuğa ceza verildiğinde bu cezanın sebebi tutarlı olmalı.. Mesela “Şu davranışından dolayı top oynamamanı doğru bulduk” derken çocuk hatalı olduğunu önce itiraz etse, canı sıkılsa da daha sonra içine sindirebilmelidir.

Empati yapın. Çocuk anlamaz sanmayın.

Keyfi her ceza; çocuk olsun, yetişkin olsun her insanı geçici olarak sindirir ama, sonuç vermez. Ceza alan çocuğunuz, neyi değiştirirse tekrar top oynama hakkını kazanabileceğini bilmelidir. Çocuk, kendisinden beklenen doğru rolü bu vesilelerle çizebilecek ve özümseyecektir.

Çocuğun özlemlerine kızmamalı, bilakis yardımcı olmalısınız.

Okul öncesi dönemdeki çocuklar için oyuncaklar çok önemlidir. Ne kadar başkasının oyuncağını alma davranışı yanlış bir davranış olarak bilinse de bazen bu oyuncakları habersiz alma – saklama davranışları görülebilir. Bu davranışla karşılaştığınızda kızmamak, cezalandırmamak, oyuncağı arkadaşına teslim etmek ve gerekli açıklamayı yapmak gerekir. Bazen babası olmayan bir çocuğun babası varmış gibi konuşmalar yapması ile karşılaşılabilir. Bu çocuğun içinde bulunduğu özlem ile ilgilidir. Bu duyguları için çocuğa yardımcı olunmalı ve gerekli açıklamalar yaşına uygun bir şekilde yapılmalıdır.

Çocuktur... Elbette yalan söyler. Sabırlı olmak gerekiyor.

Çocuğunun yalan söylediğini tespit eden anne – babanın ilk tepkisi; kızmak ve yanlış bir davranış olduğu ile ilgili olarak çocuğu uyarmaktır. Bu uyarı genelde keskin ve serttir. Yalan söylemek ne kadar yanlış bir davranış olsa da çocuğun içinde bulunduğu yaş dönemi ve gelişimi göz önünde bulundurulmalıdır.

7 yaş öncesindeki yalanlarda çocuğa karşı daha anlayışlı ve sakin davranılmalı, doğru davranış anlatılmalıdır. Yalana yol açan sebepler tespit edilmeli, birlikte yeni kararlar alınmalı, fark ettirmeden tekrarın olup olmadığı takip edilmeli ve tekrar eden davranışlarda da aynı sabır gösterilmelidir.

Çocuklarda hayal gücü oldukça fazladır. Bu sınırsız gücünü; yalanlarında da ustaca kullanmayı becerebilir. İstemediği bir şeyle karşılaştığında sanki her şeyi gerçekmiş gibi abartılı bir şekilde anlatabilir.

Çocuklar ilgiyi üzerine çekmekten çok mutlu olur. Bunu sağlamak için de yalanlar üretebilir.

Yalanlar konusunda çocuğa doğru model olmak çok önemlidir. Anne ve babasının yalan söylediğini gören bir çocuğun bu davranışı göstermesi beklenen bir sonuçtur. Pembe yalanlara bile dikkat edilmelidir.