Okul korkusu, karanlık korkusu, yalnız kalma korkusu, anneden ayrılma korkusu, yabancı korkusu.. Evde dayakla başlayıp, okulda dayak, sokakta dayak, karakolda, kışlada dayakla devam edip giden korkular..

Ülkemizin gerçekleri..

1999 Marmara depreminin üstünden neredeyse dokuz yıl geçti. Korkusu toplumdan silinmedi. Bu tür korkularımızı gizleyememek özellikle çocuklarda iz bırakıyor. Çocuklar abartılı tepkilerden etkilenmekte ve yalnız yatamama, huzursuzluk, kolay ağlama, okula gitmek istememe gibi davranışlar göstermekte..

Çocuklar unutur sanmayınız. Onlar çevresindekilerin endişelerinin farkındadır. Sizi izleyip tepkilerinizden ipuçları yakalamaya çalışırlar. Siz panik içindeyseniz çocuk daha çok panik yaşar. Çocukların ruh sağlıklarını korumak adına onların yanında mümkün olduğunca depremle ilgili korkular kontrol altında tutmalı ve çocuklara onların anlayabilecekleri düzeyde bilgi vermelidirler.

Sürekli deprem kaygısı ile yaşanması hayatımızı olumsuz yönde etkiliyor. Daha sağlam binalar inşa etmek, daha sağlam binalara taşınmak, deprem anında neler yapmak gerektiğini bilmek gibi “tedbir”leri aldıktan sonra, çocuklarımıza “takdir”den kaçınılamayacağını onların anlayacağı şekilde öğretmemizde fayda var.

Her yaşın korkusu bir başka oluyor

2 yaşında: Seslerle ilgili korkular başlar: tren, kamyon, gök gürültüsü, sifonun çekilmesi, elektrik süpürgesi, karanlık, büyük eşyalar, koyu renkli eşyalar..

2,5 yaşında: Oyuncağın ya da yatağının yer değiştirmesi, annenin uykuya geçişte yanından ayrılması, yan kapıdan birisinin girmesi gibi alışılagelmişin dışında yapılan hareketler.

3 yaşında: Görsel korkular fazlalaşır: Karanlık, hayvan, polis, anne- babanın gece sokağa çıkması..

4 yaşında: Motor gürültüsü, karanlık, yabani hayvanlar, annenin evden ayrılışı..

5 yaşında: Düşme, bir yerini incitme, karanlık, annenin eve dönmeyeceği korkusu..

6 yaş: Korkuların daha yoğun görüldüğü bir yaştır. Özellikle seslerle ilgili korkular söz konusudur. Kapı zili, telefon, böcek ya da kuş sesi.. Hayalet, cadı korkusu, yatak altında birinin saklanabileceği korkusu, kaybolma korkusu, su, ateş, fırtına, şimşek, yalnız uyuma, eve gelince anneyi bulamama, kaybetme korkusu, başkalarının onu döveceği korkusu söz konusu.. Bu yaşın genel bir özelliği de ciddi incinmelerde cesur ama küçük incinmelerde mesela parmağa kıymık girdiğinde fazlasıyla panik yaşanmasıdır.

7 yaşında: Okuduklarından, televizyonda gördüklerinden fazlasıyla etkilenme, endişelenme görülür.

Karanlık, bodrum, tavan arası korkusu, gölgeler, hayalet, cadı gibi algılamalar, savaş, hırsız, dolap içinde ya da yatak altında birinin saklandığı düşünceleri vb. korkular söz konusudur.

8-9 yaş: Bu yaşlarda endişe ve korkular daha azdır. Daha gerçekçi korkular, bir şeyi yapamamak, okulda başarılı olamamak, arkadaşları tarafından dışlanmak gibi kişisel endişeler söz konusudur.

10 yaş: Korkuların daha azaldığı bir yaştır. Hayvanlardan özellikle yılandan korkulur. Bu yaşta yükseklik, yangın, kötü adam korkusu da söz konusudur.