Kedi beslemek sünnettir. Rivayet olunur ki Efendimiz (sav), Uhud seferinde, ordunun önüne yavrularını emziren bir kedi çıkınca, kedinin başına ezilmemesi için bir nöbetçi dikip koca bir orduyu o kedinin etrafından dolaştırmış. Ve seferden döndüğünde o nöbetçiden kediyi istemiş ve sahiplenerek adını Müezza koymuş.

Kedisi Müezza içtikten sonra kapta kalan su ile abdest alacakken Sahabe-i Kiram Ebu Nuaym "Ya Resul o sudan kedi içti" deyince, Resulullah "Onlar en temiz ağıza sahiptirler" buyurmuş ve abdest almış. (Hadisi Nakleden Peygamberimizin eşi Hz. Aişe).

Efendimiz, sokakta bir kedi yavrusu bulmuş sahabesini görmüş. Sahabe kediyi hemen hırkasının içine saklamış. Resûllah, kendisine, hırkanın altında ne sakladın diye sormuş. Hırkayı açmış küçük bir kedi yavrusu. Hz. Muhammed yavruyu sevmiş, okşamış, ve o zâta: "Ebu Hureyre utanma, övün. Sen kedi babasısın" demiş.

O günden sonra Abdurrahman bin Sahr'a artık Peygamber Efendimiz (s.a.v)'in hitap ettiği gibi "Ebu Hureyre (Kedi babası)" hitap edilir. (Buhari: 5, 811).