Gazeteler, televizyon haberleri “karşılıklı birbirini tüketen karı koca”nın aynı çatı altında yaşadığı faciaları anlatıp duruyor. Evet gerçekten bir çatı altında yaşayıp da mutsuz olmak, birbiriyle didişmek, karı kocanın birbirini tüketmesinden başka anlam taşımaz. O aile, bütün fertlerine dünyayı zindan eder.

● Her ferdin sağlığı bozulur.

● Herkes gergin, herkes zihnen ve bedenen çökmüş durumdadır.

Herkes derken tabii sadece karı kocayı değil; varsa çocukları, hatta durumdan haberdar olan yakınları da kastediyoruz.
Çocukların sağlıklı ve dengeli gelişmeleri için aile ortamı şarttır. Ailedeki geçimsizlikten en büyük zararı çocuklar görecektir.

● Mutlu bir evlilik için kuşkusuz baştan yanlış yapmamak gerekir. Günümüz gençleri birbirlerini tanıdıklarını, sevdalandıklarını zannedip evleniyorlar. Sonra maalesef birçoğu kısa süre sonra boşanma raddesine geliyorlar. Fakat onlardan çok çok daha fazlası, “yüreğine taş basıp” hüsranına katlanmaya çabalıyor.

● Böyleleri “keşke ana-babamın dediğini dinleseydim..” diye hayıflanırlar. Ve dikkat edin böyleleri yetişkin çocuklarına, yakınlarının çocuklarına “..aman evladım.. aman oğlum.. aman kızım..” diye nasihat etmeye yol göstermeye çalışırlar. İsterler ki kendi yaşadıkları acıyı onlar çekmesin!

Fakat, gençlik “pembe bir dünya”.. Gerçekleri görmek, yaşanmış tecrübelerden istifade edebilmek şuuru o çağda gerçekten ender insanda bulunur.

Yine de eğer yanlış giden bir şeyler varsa evlilikte;

● Eşler birbirlerini oldukları gibi kabul etmeyi denemelidir. Eşini kendine benzetmek boş hayaldir. Aile içinde “karakter mühendisliği” yapmak fayda vermez. Hele sertlikle..

● Eşler birbirleriyle dost ve arkadaş olmayı hedeflemelidir. Birbirlerine daha çok zaman ayırırlarsa başarabilirler bunu. Birbirlerinin "en yakın dostu" olabilirler.

● Her şeye rağmen sofrayı terk etmeyin. Sofranızın başında mutlaka birlikte olun. Sofranıza küsmeyin. O sofrada aile bağlarını yeniden güçlendirmenin çabasını sarf edin.