Genellikle hekim, hastayla mahkeme salonlarında muhatap olmamak için, güvenlik önlemi ilkesiyle, daha muayene etmeye başlamadan hastasının en ağır hastalığa sahip olabileceği önyargısıyla yaklaşır. Daha sonra bu "en ağır" hastalığı elemek için hastayı bir dizi tetkik, muayene ve müdahale sürecine sokar.

Basit bir misal bunu güzel bir biçimde ortaya koymaktadır. ‘Newyork’ta bir kamu okulunda okuyan 1000 öğrencinin yüzde 61’inin bademciklerinin alınmış olduğu, geriye kalan %39’unun bir grup hekim tarafından muayene edilmesi sonucunda ise bunların %45’inin bademciklerinin alınması gerektiğine karar verilmiştir. Geriye kalan çocukların ise bir başka grup hekim tarafından yeniden muayene edilmesi sonucunda bunlarında %46’sına, bademciklerinin alınması gerektiğine karar verilmiş, geriye kalan çocuklar ise üçüncü kez muayeneye girdiğinde, benzer oranda çocuk bademcik ameliyatı için ayrılmıştır.

Böylece üç muayene sonucunda 1000 çocuktan bademcik ameliyatı yapılması gerekli görülmeyen sadece altmış beş çocuk kalmıştır. Üstelik bu muayeneler, parasal kaygıların eğilimleri etkilemediği, ücretsiz hizmet veren bir klinikte yapılmıştır.

Bir de kötü niyet varsa, facia!

Mutlaka hastalık çıkarmaya yatkın olan teşhis eğilimleri, genellikle olan teşhis hataları veya zorlamalı teşhisler içerir. Oysa tıp, mahkemelerden daha ön yargılı olarak, engizisyonvari bir kategorileşmeyi şevkle ve bunu hiçbir affediciliği ve geri dönüşümlü olmayan zararlarla yapmaktadır. Örneğin Britanya Üniversitesi kliniklerinde kalp hastalığı tanısı ile yatarken ölen, hastaların yarısından çoğunun, yapılan otopsiler sonucunda başka bir nedenle öldüğü saptanmıştır. Basit hastane testleri, farklı iki laboratuarda incelendiğinde en az dörtte bire varan oranda ciddi farklılıkta sonuçlar çıkmaktadır. Uygulayıcı ve kullanılan cihazların farklılığında, en az bu oranda yanıltıcı sonuçlara yol açmaktadır. Teşhis hatalarına ek olarak, işin içinde bir de kötü niyet varsa olay tam bir faciaya dönüşmektedir. Gereksiz ve öldürücü yan etkileri olan tetkik ve girişimler açma-kapama ameliyatları giderek yaygınlaşmaktadır. Bunun yanında check-up kampanyalarının sonucunda elde edilen faydanın, yani “erken teşhis”in yaşamı artırdığına dair bilimsel hiçbir kanıt yoktur. Bu nedenle tıp, hileye başvurarak, ‘hastalıksız sağkalım’ kavramını ortaya atmıştır. Yani normal yaşam süresini uzatamamış, ancak yaşanan süreyi hastalıktan arındırdığını iddia etmiştir. Ancak "check-up" adıyla ortaya çıkan yeni muayene ve tetkikler, tabiatları gereği süslenmiş ve abartılmış birçok prosedürü başlatarak, neredeyse hastanın zamanının üçte birini hastane koridorlarında geçirmesini zorunlu kılmıştır. Yeni tetkik ve muayeneler ile normal bir kişinin, “hasta” kabul edilme ihtimali çok yüksektir. Teşhis ve süreci, daima stresi yoğunlaştırır, yetersizlik saptamaya çalışır, damgalar, aciz düşürür, inaktiviteyi ve kişiye belli rolleri empoze eder. Sıradan ve masum bir tıbbi işlemi tam bir “hasta avı”na dönüştürür.

Yani günümüzdeki klasik check-up yöntemleri bir hasta avından ibarettir! Avlanmaya hazır mısınız?

Yeter ki paranın ucunu göster!

Fiyatlar 100-200 liradan 6-7 bin liraya kadar değişiyor..

Check Up fiyatları sizin görüntünüze ve gittiğiniz hastanenin namına bağlı. Görüntünüz derken, hastaneden içeriye girdiğinizde verdiğiniz “cebi doluluk” görüntüsünü kastediyoruz. Yoksa sıradan biri iseniz, 100-200 lira ile svılabilirsiniz. Mesela sadece biyokimya testlerinden oluşan yüzeysel bir sağlık taraması bile check up olarak nitelendirilip sizden birkaç yüz lira tahsil edilir, işiniz biter!

Paralı iseniz, artık ne kadar sağlıyorsanız, sağılacaksınız demektir. 6-7 bin lira da olabilir, daha üstü de..

“SGK’lılara indirimli check up hizmeti'' reklamı yapanlara dikkat ediniz. Sosyal Güvenlik Kurumu'nun özel hastaneler sözleşmesinde check up ücretleri yok. Bu tarz reklamlara kanmayın. Bi de suçlu olursunuz! Suça ortak olmayın...