Konuşma bozukluklarını, konuşmanın gelişmesinde, akıcılığında, seslendirmede, gramer yapısında ve konuşma organlarının yapısından kaynaklanan konuşma kusurlarıdır.

Çocuğun ilk anlamlı kelimesini genelde bir yaş civarında söylediğini, bazı kelime ve basit emirleri anladığını, 18. aydan itibaren de kelime bilgisinin artmaya başladığını ifade eden uzmanlar, çocuk iki yaşına geldiğinde ise 2 kelimeli cümleler kurmaya başladığını ve çevrelerindeki hemen her şeyi isimlendirdiklerini belirtiyor.

En geç 3 yaşına kadar konuşma gelişimini tamamlaması gereken çocuklarda farklı gerekçelerle ortaya çıkan konuşma bozuklukları zamanla konuşma kaygısı, sosyal fobi ve okul fobisine dönüşebiliyor.

Uzmanlara göre hissî çatışma, sevgi, şefkat eksikliği ve ilgisizlik konuşmanın önündeki en önemli engeldir.

Bu özellikle erkek çocuklarda daha etkili oluyor.

Ayrıca, ailelerin, çocuğun yanında sürekli tartışması, dilin bir tartışma aracı olduğu bilincinin gelişmesine sebep oluyor.

Üç yaşından itibaren oyun çağına giren çocuk temel becerilerinin gelişmesiyle, çevresi ile uyum sağlamaya çalışıyor. Sayı sayma, şarkı söyleme, şiir okuma ve çevresindeki dünya hakkında sorular sormanın da dil ve zihnî yetenekleri ilerletir.

Onun için anne-babaların, çocukları ile bu dönemde yetenekleri üzerinde yoğunlaşmaları, sorularını karşılıksız bırakmamaları gerekiyor.

Konuşma bozukluğu yaşayan çocuklar zihinsel yönde kusur göstermemelerine rağmen çekingen kişilik sergileyebiliyor.

Okul öncesi çağda oyun, çocuğun sosyalleşmesini sağlar. Duygularını ifade edebilmesi ve büyümesini yansıtabilmesi için en uygun yol; çocuğa alınacak oyuncaklar pahalı bebek ve elektronik oyuncaklar değil, çocuğun güvenle ve çok amaçlı olarak kullanabileceği oyuncaklar olmalı.

Okul öncesi eğitim kurumları da çocuğun dil gelişiminde önemli bir unsur. Çünkü okul öncesi kurumlar, günümüz toplumlarında çocuğun giderek artan güvenli oyun imkânı ve yaşıtları ile birlikte bulunma ve sosyal gelişim ihtiyaçlarına cevap verebilmek açısından önemli bir görevi yerine getirmekte.. Bu sebeple çocukları 4 yaşından itibaren bu tür kurumlara göndermek konuşma becerisinin hızlanmasında yararlı olabiliyor.

ARTİKÜLASYON BOZUKLUĞU

Çocuk bazı sesleri birbiri yerine de kullanabiliyor. Buna ses ritim bozukluğu denilmekte. Meselâ 'R'yerine çocuk 'Y'sesini kullanabiliyor. Bu duruma artikülasyon, fonolojik bozukluk diyoruz.

Artikülasyon bozukluğu çocuğun konuşma organlarını doğru kullanamaması, uzun süre emzik emmesi, yutkunma davranışı sorunu, ağız ve yüz kaslarını doğru kullanmama, geniz eti, burun, yarık damak, yarık dudak gibi fizikî sorunlara bağlı olarak ortaya çıkabilmekte.

GRAMER BOZUKLUĞU

Bazı çocuklarda dilin gramer yapısıyla ilgili sorunlar olabilir. Cümle yerine kelime kullanır çocuk.

Kelimeleri arka arkaya kullanır ve bu kelimeleri tekrar eder. Cümle içinde kelime atlamaları yapar. Harfleri karışık kullanırlar. Kendine has benzer kusurlar yapar. Bu gruba özgün konuşma bozukluğu deniliyor.

Havaleler, zor doğumda beynin oksijensiz kaldığı her durum, düşmeler, başın arka kısmının çarpma sonucu zarar görmesi, nefesi bozan hastalıklardan olabildiği gibi epilepsi gibi nörolojik sebepler de özgün konuşma bozukluklarına sebep olabilmekte.