Çocuklar gözlerinin içi gülerek büyümeli..

Çocuk büyütürken, onu mutlu büyütebilmek ailenin iç yapısına bağlı bir olay. Hani derler ya "Gözlerinin içi gülüyor.." diye, çocuğun mutluluğu da gözlerinin içine vurur. Bunu bakar bakmaz görür, hissedersiniz.

Günümüzde 3 çeşit aile görüyoruz. Bunlardan biri "esnek aile" denilen bir tür.. Böylesi ailelerde çocukların her istediği oluyor. Evde kural olmuyor. Evi yöneten çocuklar oluyor. Çocuklar şımarık büyüyor. Anne baba sanıyor ki, çocuğun özgür kişiliği gelişiyor. Hayır tamamen aksine; bu tür çocuklar annelerine babalarına güvensiz büyüyor. Kural olmadığı zaman, çocuk nereye kadar güvenli nereye kadar güvenli olmadığını bilmediği için anne babaya kızgın büyüyor. Bunun yanında kuralsız ailelerde çocuklar disiplin geliştiremiyor. Otokontrol geliştiremiyor. Böyle yetişen çocuklar gerçek hayatta da başarısız oluyor. Yanlış yollara sapabiliyor. Kuralı dışarıda arıyor.

Bir de bunun tamamen zıddı "zorba aile" tipi var. Bu aileler korkutmayı kullanarak çocuklara o kadar çok katı davranıyor ve o kadar çok sınır çiziyor ki çocuğu adeta kendi içine hapsediyor. Bu tür çocuklar anne ve babalarından bağımsız bir kimlik geliştiremiyorlar. Birey olma konusunda sıkıntı yaşıyorlar. Sünepe, sümsük tipler haline geliyorlar..

Ne ifrat ne tefrit

Bunun makul, mutedil yolu var. Sevgi, saygı, tatlı dille doğru ve yanlışların anlatıldığı ve göz ucuyla çocuğa farkettirilmeden izlendiği bir aile ortamı.. Burada çocukların sınırları ve kuralları belli, böylelikle çocuk kendisini güvende hissediyor. Bu çocukların otokontrolleri, öz disiplinleri gelişiyor. Anne babanın çelişkisiz, yalansız, dürüst davranış biçimlerini kopyalıyor. Bu çocuklar hem arkadaş ilişkilerinde, hem okulda hem de hayatta başarılı oluyorlar.