“Ama bak sabahtan beri senin için koşturuyoruz”

“Ama bak ne istediysen aldık, ondan evde var, diyorum neden ısrar ediyorsun?”

“Bu kaçıncı top?!”

“Bu kaçıncı bebek, bıktık!”

Ebeveyn çocuğu suçlamaya başlayınca iş iyice içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Ya ebeveyn etraftakilerin düşüncelerinden korkup, "ya başarısız olduğumu düşünürlerse?" düşüncesiyle pes ediyor ve çocuğun istediği yapılıyor ya da öfkeden gözü dönen ebeveyn neredeyse sürükleyerek çocuğu oradan uzaklaştırıyor.
Aslında çocuğu doyumsuz eden bu anne baba..

Durmadan aldınız. Her aklınıza estiğinde -cebinizde paranız var ya- çocuğunuzu alarak sevindirmeye alıştırdınız.

Kendinizi sorgulayın; neden sürekli çocuğunuza bir şeyler almak zorunda hissettiğinizi bulun. Neyin eksikliğini gidermeye çalışıyorsunuz? Acaba çocuğun sevgisini böyle kazanmak kolayınıza mı gidiyor? Yani kendiniz için mi yapıyorsunuz? Varsıllığınızın şımarıklığı olmasın sizinkisi? Kendinizle birlikte yavrunuzu da benzer bir doyumsuzluğa itekliyor olmayasınız? Sorgulayın kendinizi.

Bunlardan öte bir kötülük daha yapıyorsunuz çocuğunuza; onun hayâl gücünü köreltiyor, karartıyorsunuz. Elinin altında her türlü oyuncak olan bir çocuk, neden kendisi bir tasarım düşünsün ki.. Neden heveslendiği bir şeyi kendi çabasıyla yapma çabasına girişsin?. Zaten var. Bıkar atar.

Yoksul çocukların, kendilerine nasıl oyuncaklar kurguladıklarını hatırlatan bir fotoğraf sunduk yukarıda. İlk anda insanın gülesi geliyor ama, kısmetse, o çocuğun gelecekte "başarılı bir insan" olacağından kuşkunuz olmasın!

Bakın ikisi de ninja olmaya merak sarmış. Biri hazırı giymiş, diğeri yoksul ama hayâl gücünü kullanmış..

Kim bilir kaç gün bunu düşleyerek uykuya daldı? Kim bilir ne kadar uğraştı. Kevgiri alabilmek için anasına ne diller döktü..Sonunda başarmanın gururlu, özgüvenli duruşuna bir bakar mısınız!