Evet, aklımızı eline bıraktığımız nefsimizin doludizgin giden hırsı, doymazlığı ile çocukluktan başlayarak safiyetimizi, tevazumuzu kirlettik. Yitirdik, yok ettik!

Çocukluktan "doyumsuz" yetiştirilen nesiller, gençlikleri ile beraber sadece kendi safiyetlerini, tevazularını daha bir kaybetmekle kalmıyor; çevrelerini, yaşadıkları şehirleri de kirletiyorlar.

Ormanlara dökülen hafriyat ve inşaat molozlarından tutun da anayollarda, piknik yerlerinde, sahillerde; aklınıza gelebilecek her yerde atılmış pet su şişeleri.. Bunlar kendi halinde ekmeğini kazanma derdinde olan insanlardan çok; altına araba çekebilmiş "doyumsuzları"ın eseri değil mi?

Vicdanlarında sorgulasınlar; daha katlı, daha yüksek, daha tepeden bakan binaları yapanların yönlendirdiği kamyonlar dökmüyor mu molozları? O binalara, bunlar olmuyormuş gibi davranıp yerleşen varsıllar, gidip gelirken suyu içip pet şişeyi camdan dışarı savurmuyor mu?

Bir yukarıda renkli tablosu yapılmaya değer eski İstanbul'un sükûnu, huzuru, mütevazılığı yudumlayan fotoğrafına bakın, bir de gökdelen mahşerine dönen günümüz büyükşehirlerine..

Bir ahşap çatıdan kopup gelen gün ışığını avucuna doldurup mutlu olan yavrucağın haline bakın, bir de cep telefonuyla bile tatmin edemez hale düştüğünüz kendi yavrunuzun doyumsuzluğuna..