Hemen her dönemde anne-babalar çocuğunun saldırganlığından şikayet eder. Fakat genellikle ebeveynler, çocuklardaki saldırganlığı pekiştiren unsurun kendi tepkileri olduğunu fark edemezler. Hatta bu saldırganlığı durduramadıkları gibi artırdıkları da görülür.

Hemen her çocuğun hareketlendiği ve hareketlenirken sert tepkilerde bulunduğu dönemler vardır. Özellikle henüz konuşma becerisi gelişmeyen bebeklerde bu tepkileri görmek daha mümkündür. Bu tarz bir durumda çocuğa veya bebeğe saldırgan etiketi yapıştırmak hatadır. Unutulmamalıdır ki; saldırganlık ebeveynin doğru tutumları ile düzelebilecek bir davranış bozukluğudur. Bu sebeple çocuğun en ufak bir tepkisiyle saldırgan olduğunu kabul etmek ve bunu dile getirmek çocukta bu davranışa dair kabul oluşturur. Kendini saldırgan olarak kabul eden çocuk ise kendisini engellemek zorunda hissetmez.

Kimdir saldırgan çocuk?

Saldırgan çocuk başkalarına zarar vermeye çalışır, tekmeler, ısırır, tükürür.

Sözlü saldırılarda bulunur.

Sürekli saldırgan olan çocuk toplum kurallarına uymak istemez.

Genel olarak gergin, mutsuz ve geçimsizdir.

Çevresindekilerle iletişime girmekte zorlanır ve genellikle insanlarla sürtüşür.

Her an kavgaya hazırdır.

Sürekli ceza görür, fakat bundan rahatsızlık duymamaya başlar. Arsızlaşır.

Sorunlarını konuşarak halletme eğilimi yoktur.

Arkadaş ilişkileri zayıftır.

PEKİ SEBEP?

Beyin zarının iltihaplanması gibi sorunlar saldırganlığa sebep olabilir. Bu sebeple böyle bir durumda ilaçlı tedavi gerekebilir.

Biriken enerjisini nasıl boşaltacağını bilememesi saldırganlığın en önemli sebeplerindendir.

Bilindiği gibi çocuklar çok hızlı büyür. Bu bedensel büyüme ile birlikte çocuğun enerji birikimi de artar ve böylece çocuk enerjisini boşaltacak kaynak arayışına girer. Meşru bir kaynak bulamayan çocuk meşru olmayan yolları; yani bize taşkınlık olarak görülen davranışları sergilemeye başlar. Çocuk bu şekilde enerjisini boşaltırken yaptığının doğru olmadığının tam olarak bilincinde değildir. Ebeveynin tepkileri ile çocuk taşkınlığının farkına varır ve çoğu zaman bu farkındalık davranışın devamını sağlar.

Yapılması gereken çocuğa enerjisini boşaltacak meşru kaynaklar sunmaktır. Mesela, çocuğu spora yönlendirmek, kumla çamurla oynamasına müsaade etmek gibi.

Ebeveynin bu tarz imkanları yoksa en azından eve kum torbası almak veya çocuğun sık sık banyoya girmesi için onu teşvik etmek, ebeveyn ile çocuğun boğuşması falan çocuğun enerjisini boşaltabileceği kaynaklardır. Bu şekilde enerjisini boşaltabilen çocuk sakinleşebilir.

Çocuğun saldırgan birini model alması

Bu model çocuğun kendi ebeveyni olabileceği gibi, arkadaşı, bir yakını veya TV'deki şiddet olabilir. Şirret, kocasına karşı bağırıp çağıran annenin kızı benzer şirretliği benimser. Gaddar, sövüp sayap kırıp döken maganda tipli bir babayı da oğlu örnek alabilir.

Çocuğun seyrettiği Tv programları kontrol altına alınmalıdır. Veya istemsiz seyir durumunda ebeveyn şiddet saldırganlık içeren görüntüleri yorumlamalı, doğru olmadığını tatlı dille ikna edici üslupla anlatabilmelidir.

Çocuğun şiddete maruz kalması, aile içindeki tartışmalı ortam, evdeki gerilim huzursuzluğa ve öfkeye; öfke de saldırganlığa sebep olabilir.

Çocuğun arkadaş çevresinin şiddete tahrik eden ortamı da tehlikeli bir taklidi beraberinde getirebilir.

Çocukla alay edilmesi, dışarıda eziliyor olması, evde saldırganlığa dönüşebilir.

Çocuğun öfkeyle istediği şeyleri anında yapmak da saldırgan davranışı ödüllendirmek olur.