Muayenelerde, bebeğin duymasında bir sorun olmadığı, sadece doğuştan görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı.

Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Annesi ona hep kulaklıklı bir şapka giydiriyordu. Bir gün okul dönüşü eve koşarak geldi, ağlıyor hıçkırıyordu... “Çocuklar bana ucube dedi..."

Küçük çocuk bu haliyle büyüdü. Arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça da başarılı bir öğrenciydi. Fakat kulaksızlık sorunu, ona dönük hayret dolu bakışların kesilmesine engel olmuyordu. Sonuçta baba, hekimlerle görüştü. Eğer bir çift kulak nakli yapılırsa sorun aşılabilirdi. Bu fedakârlığı yapacak birini aradadılar ve çok çabuk buldular. Bir gün hastaneye gidildi. Kulak nakli yapıldı ve çok geçmeden çocuk kulaklarına kavuşarak sorunun üstesinden gelindi.

Çocuk kendisine kulağını veren kişiyi merak edip sorduysa da hep anne ve babasından “iyi kalpli biri” cevabını aldı. Kendisini görüp de teşekkür etmek fırsatını bulamadı.

Yeni görünümüyle psikolojisi de düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük başarılar elde etti. Daha sonra evlendi ve hekim oldu. Ama “iyi kalpli biri” hep içinde ukde olarak kaldı.

Yıllar geçti, bir gün babasına gidip sordu: “Bilmek zorundayım, bana bu kadar iyilik yapan kişi kim? Ben o insan için hiçbir şey yapamadım..."

“Bir şey yapabileceğini sanmıyorum" dedi babası, "fakat anlaşma kesin, şu anda öğrenemezsin, henüz değil..." Bu derin sır yıllar boyunca gizlendi.

Gün gelir her fani ölümü tadar. Genç adamın sevgili annesi de bir gün vefat etti. Hem de kendi çalıştığı hastanede, kendi bakımı altındayken..

O ve annesi yalnızdılar..

Başı örtülü nur yüzlü anne gözlerini yumalı birkaç dakika olmuştu.

Doktor evladı, üzerine kapandı hıçkırarak, sarsılarak ağlamaya başladı.. Bu sırada annesinin ellerini öpüyor, başını okşuyordu. Ne kadar zaman geçti böyle hatırlayamıyordu ama birden irkildi. Annesinin başını okşarken, başının örtüsünü açmış, kır saçlarının arkasında kulaklarının olmadığını görmüştü.

Kalakaldı. İlk o an, kendisine kulaklarını veren “iyi kalpli biri”nin annesi olduğunu anladı. Yine ağlıyordu ama, artık bu ağlamayı tarife ve bir ad koymaya imkân yoktu..