Bir İngiliz düşesi akşam saat beşe doğru çok yorulmuş. Hizmetçisine çay yaptırmış. Pek hoşuna gitmiş. Adet haline getirip misafirlerini de davet ederek ağırlamaya başlamış. 16. yüzyılda usul usul İngiltere’den bütün dünyaya yayılmış “Beş Çayı”..

Bizde ev hanımlarının 30-40 yıl öncesine kadar “gün yapma” gibi bir adetleri yoktu. İngilizlerin “5 çayı”nı Ankara, İstanbul, İzmir’in “krema” tabakası taklit ediyordu. Konken oynuyordu.

Anadolu bunları bilmezdi. Yeşilçam filmlerinde görür “kokoşların” haline gülerdi. Anadolu’da çay dediğin sabah ve akşam içilirdi. Misafirlik de komşu çocuğunun kapıya gelip “Akşam evdeyseniz annemler size gelecek” duyurusu ile akşam oturması şeklinde olurdu. Ayın bir günü konu komşuyu ağırlama usulü artık günümüzde hanımlar arasında o kadar yaygınlaştı ve kalabalıklaştı ki, misafirler gruplar halinde kabul edilir oldu. Ayda bir, böylece ayda ikiye üçe çıktı! “Altın günleri”, “Paralı Gün” gibi adlar da almaya başladı. Evlere sığılmayınca, yazın dışarıda çay bahçelerinde gün yapılmaya başlandı.

Bugün “gün merakı” birçok ev hanımına göre zıvanadan çıkmış durumda. Bıkkınlık ve yaka silkmeler, “bir daha gitmiceem” kızgınlıkları artıyor. Dedikodu ve adeta kumara dönüşen para, altın toplama usulleri tepki topluyor. Bunun yerine dinî ve ilmî sohbet davetlerine gitmek tercih ediliyor..