ÖFKENİZİ ÇOCUKLARINIZDAN ÇIKARMAMANIZ MÜMKÜN MÜ?

Mümkün. 

PEKİ NASIL?

Ebeveyn olarak ilk işinizin kendi duygularınızı idare edebilmek olduğunu fark edin. Çünkü çocuklar duygu düzenlemesini bu şekilde öğrenirler - sizin sağlayacağınız modelle. Eğer yavaşlamak ve saygılı olmak için fazlasıyla stresliyseniz, biraz öz-bakımla bu durumu düzeltmek sizin işiniz. Çocuğunuz da siz de bunu hak ediyorsunuz. 

AİLENİZE SAYGILI BİR SES TONU KULLANACAĞINIZA DAİR SÖZ VERİN.

Çocuklarınızın çocuk gibi davranacaklarını unutmayın. Onlar, dünyanın nasıl işlediğini öğrenmeye çalışan olgunlaşmamış insanlar. Neyin sağlam olduğunu görmek adına sınırları zorlamaları gerekiyor. Sorumlu bir şekilde kullanmayı öğrenmek için güçle ilgili deneyler yapmaya ihtiyaçları var. Ve her insan gibi onlar da kontrol edilmekten hoşlanmıyorlar. Dolayısıyla, sizden gelecek empati ve saygı biraz daha işbirlikçi olmalarını sağlayacak olsa da onlarla yaşadığınız sürece çocuksu davranışlar görmeye hazır olmalısınız.

Her an patlamaya hazır bir bomba olmanıza sebep olan şeyleri biriktirmeyi bırakın. Kötü bir gün geçirirken biriktirdiğiniz hınçlardan bahsediyoruz. Yeterince kötü duyguyu topladığınızda fırtına kaçınılmazdır. Bunun yerine durun ve kendi ruh halinizin sorumluluğunu üstlenin; kendinizi daha iyi hissetmenizi sağlayacak şeyi bulun ve daha mutlu bir yere doğru geçin. 

ÇOCUĞUNUZ HERHANGİ BİR DUYGUYU SERGİLERKEN EMPATİ SUNUN.

Böylelikle kendi duygularını tanımaya ve kabullenmeye başlayacak ve duygularını idare etmeyi öğrenmenin ilk adımını atmış olacak. Çocuklar duygularını yönetebilmeyi öğrendiklerinde, davranışlarını da yönetebilirler. 

İşleri çocuğunuzun bakış açısından görmeye çalışın - kural koyarken bile. Çocuğunuz anlaşıldığını ve iletişim kurduğunu hissetmediği sürece, verdiğiniz rehberliği duyamaz. Daima sonra konuşacak vakit vardır; her ikiniz de sakinleştiğinizde, aranızdaki öfke yatışıp yerini sıcaklığa bıraktığında.  

Öfkelenmeye başladığınızda durun susun. Herhangi bir harekette bulunmayın, karar vermeyin. Derince nefes alın. Bağırmaya çoktan başladıysanız, cümlenizi yarıda kesin. 'Çocuğunuzu adam etme' dürtünüze direnin. Sakinleşmeden harekete geçmeyin. 

Ebeveyn molası verin. Çocuğunuzdan fiziksel olarak uzaklaşın. Derin bir nefes alın. Dikkatinizin çocuğunuzdan kendi iç dünyanıza yönelmesi için yüzünüzü yıkayın. Öfkenizin altında korku, üzüntü ve hayal kırıklığı yatıyor. Yalnızca derin nefesler alın. İhtiyacınız varsa eğer, ağlamaktan çekinmeyin. Öfkenizin altında yatan şeyi hissedebildiğinizde - harekete geçmeden önce - öfkeniz uçup gidecek. 

BİLGELİĞİ KENDİNİZDE BULUN

Omzunuzda dünyayı tarafsız bir şekilde görebilen ve herkes için en iyi olanı isteyen bir melek olduğunu düşünün. O, sizin kişisel ebeveynlik koçunuz. Ne diyor? Durumu farklı şekilde görebilmenizi sağlayacak şeyler söylüyor mu? Örneğin; "Burada kazanmam gerekmiyor. Zarar görmesini engelleyebilirim" ya da "sevgiyle yaklaş" gibi olumlu şeyler. 

O ANDA DERS VERMEYE ÇALIŞMAYIN

Eğer şu anda öğretmeye çalışıyorsanız, kendinizi gülünç bir duruma sokarsınız. Öğrenme ve öğretme, herkes sakinleşeyinceye kadar gerçekleşmez. O anda işleri eski seyrine döndürmek adına konuyu baştan alabilirsiniz. Özür dileyebilir ya da çocuğunuzun gülmesi için bir şeyler yapabilirsiniz. Ya da iyice ağlayıp rahatlamasını sağlayabilirsiniz. Kısacası yapmanız gereken tek şey siz de dahil olmak üzere herkesin daha iyi hissetmesi için bir adım atmak.