Mesela doğumdan sonraki kırkıncı gün bir kazan kurulur. Kazanda su kaynatılır. Loğusa topladığı kırk küçük taşı bu suyun içine atar. Her taş bir gün içindir. Sonra lohusa bu su ile yıkanır. vs..

Bebek kırklama işi iki aşamada yapılır. Birincisi yirmi kırkı, ikincisi tam kırktır. Kızların yarı kırkı doğumundan itibaren 19 gündür. Erkek çocuklarda 20 gün, tam kırk kızlarda 39 gün erkeklerde 40 gündür. Bebek ve annesinin yıkanacağı suyun içine altın, gümüş, nazarlık atılır. Bu suyla önce anne, sonra bebek yıkanır. Anne çocuğun üstüne gitmez. Giderse çocuğu bastıracağı ve büyüyemeyeceğine inanılır. Bebekler, kırkları dolmadan evden çıkartılmaz. Kırkının çıktığı gün mutlaka gezmeye götürülür. Gidilen ev ne kadar uzak olursa, çocuğun sesinin o kadar güzel olacağına inanılır. Misafir gidilen evin sahibi annenin saçına un sürer, anlamı uzun ömürlü olmasıdır. Bebeğe de yumurta verilir. Bunun anlamı da sağlıklı olmasıdır.

Kırklandığı halde bir bebek boynunu hâlâ kaldıramıyorsa (başını dik tutamıyorsa) bir horoz kesilir ve boynu kaynatılıp anneye yedirilirdi. Bunun gücünün süt yolu ile çocuğa geçeceği ve boynunu kaldırabileceğine inanılırdı.

Altı ayı doldurmuşsa ve başını kaldıramıyorsa o çocuğa mutlaka eşek sütü içirtilirdi.

İslâmiyette kırkı çıkmak diye bir hüküm, bir konu yoktur. Bunlar Anadolu halkı arasında, İslâm öncesi cahiliye adetleri olarak değişik biçimlerde varolagelmiştir.

Özünde kırk gününü dolduran bebeğe annesine şifa getirdiğine inanılan davranışlardır.

Böyle şeylere inanmak, dinde olmayan bir şeyi dine katmak anlamına gelebileceğinden son derece yanlıştır.

Bebek kırkını çıkarınca mevlit de okutulmaktadır. Bebeğin hayırlı, sağlıklı olması niyetiyle Kur’an, mevlit duası vb. okunabilir. Fakat bunun için illa kırkıncı gün gibi bir zaman belirlemek, bunu dinden saymak yanlıştır.

Lohusanın ve bebeğinin sağlığı elverdiği takdirde dışarı çıkmasında, komşularına gitmesinde dinen hiçbir mahzur bulunmadığını din alimleri belirtmektedir.