90’lı yıllarda Süleymaniye, Sarıyer, Sultanahmet, Fatih, Balat ve Ayvansaray bölgesinde istisnasız her akşam bir ahşap ev yangına kurban gidiyordu. Bu evler o tarihlerde fütursuzca alevlere yenik düşüyordu. İstanbul’da ahşap mimarinin en güzel örneklerinin bulunduğu Süleymaniye’de 90’lı yıllarda 50’ye yakın tarihî eser yakılarak otopark yapıldı. Süleymaniye Camii çevresinde pıtırak gibi biten otoparkların çoğu ruhsatsız olarak bu küller üzerine kuruldu.

Ahşap evlerimiz ‘Dünya Mirası Listesi’nde.. Binlerce yıllık bilgi ve estetik birikiminin eseri olan “evlerimiz” nice depremlere karşı ayakta kalmıştı ama görmemişliğin hoyratlığına yenik düşüyordu. Tarihi Yarımada içerisindeki birçok sivil mimarlık örneği ev, ayakta kalma mücadelesi veriyordu. Harabe haldeki bu sahipsiz evlerimizi, tinerciler, rüzgar ve yangınlardan çok, gözü dönmüş arazi mafyası korkutuyordu.

İstanbul’da bir zamanlar sokaklara ve caddelere ayrı bir güzellik katan nice ahşap ev, yanıbaşında bitiveren betonarmelere mahzun yaslanmış hüznüyle bakıyordu önünden gelip geçenlere..

Balat, Fatih, Edirnekapı Ayvansaray gibi bölgelerde Osmanlı mimarisinin en güzel örneklerini taşıyan bu evler şimdilerde birer ikişer, sokak sokak yeniden bahar çiçekleri gibi açıyorlar.

Sur-i Sultani’den Eyüp’e, Süleymaniye’den Zeyrek’e laleler, sümbüller gibi gülümsüyorlar. Kimi butik otel haline getirilmiş, kiminde mutfağımızın en tarihi yemeklerinin ikram edildiği lokantalar var. Kim, kimler, hangi hayırhah eller bu himmete vesile oluyorsa “elleri dert görmesin”!