Her yeni icatla birlikte medyada yeni bir hastalık korkusu haber oluyor. TV, radyo, cep telefonları vs, bunlardan yayılan elektromanyetik dalgaların kansere sebep olduğunu öğreniyoruz. Ürperiyoruz. Her gün yeni bir kanserden ölüm haberi okuyor veya konuşuyoruz. “Kanserden ölmüş!”, “Aa, o da mı?!”

Sürekli bir tedirginlik..

Evet adı geçince insanı buz kesen bir hastalık oldu kanser..

Bir hücre tipi denetimsiz biçimde bünyede herhangi bir organda çoğalıyor, kısa zamanda insanı teslim alıyor.

Kanser korkusunun hayatınızı kontrol etmesine izin vermeyin!

Fakat tedbir almak sünnettir. Kanser yapan ortamdan, yiyecek içecekten, kimyasallardan mümkün olduğunca uzak durmak en iyi tedbirdir.

Hastalığa yakalananların, çoğu zaman "neden ben?" diye sordukları biliniyor.

Artık onun için dünya dönmüyor, güneş doğmuyor, zaman akmıyor. Gece ve gündüz kavramları anlamını yitiriyor. Tüm çareleri deneniyor, tüm tedavileri uygulanıyor.. Fakat hiçbirinin para etmediği görülüyor.

Hayat tatlı!. Çaresizlik ise acı verici..

Fakat ölmek için illâ kanser olmaya gerek yok ki.. Çevremizde nice insan başka sebeplerle de ölüyor. Vadesi dolan ölecek.

Sebep ne olursa olsun, kanser veya trafik kazası veya bir başka hastalık veya hiç akla hayale gelmedik bir başka sebep; sokakta giderken bir evin penceresinden mesela bir saksının tepesine düşüvermesi; her canlı ölümü tadacak! Tadıyor.

Ölüm korkusu inançlı bir insanı asla rehin alamaz. Almamalı. Kanserli bir Müslüman, tedavi süresince asla ümitsiz olmaz..
Eğer vade dolmamışsa mutlaka iyileşeceğine inanır.