Bir insanın “ehl-i sünnet ve’l-cemaat”den olabilmesi için şu bir kısmı sayılan esasları kabullenmesi gerekir:

-“İman Allah’ın bir bağışıdır” diye itikad edilmelidir.

-Kulların yaptıkları işler Allah (c.c.)’ün yaratmasıyla olur.

-Kabir azabı haktır.

-Kabre konanın, Münker ve Nekîr melekleri tarafından sorguya çekileceği hak ve doğrudur.

-Dirilerin duâ ve sadakaları ölülere fayda verir.

-Peygamberimizin şefaati haktır.

-Mi’rac hâdisesinde Efendimiz (s.a.v.) gökler ötesi âleme ruh maa’lcesed (hem ruh, hem cesetle) çıkmıştır.

-Kıyamet günü amel defterlerinin okunacağı haktır. Hesap, Mizan, Sırat haktır.

-Kıyamet günü Allah, kullarını vasıtasız sorguya çekecek.

-Peygamberler (a.s.)’dan sonra en üstün insan ve veli Hz. Ebû Bekir (r.a.)’dir.

-Ebû Bekir (r.a.)’den sonra insanların ve velilerin en üstünü sırasıyle Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali’dir.

-Ashab-ı kiram aleyhinde bulunmak, gıybetlerini yapmak câiz değildir.

-Mahiyeti kavranmaksızın Allah (c.c.)’ün Cennet’de görüleceği gerçektir.

- Peygamberler (a.s.)’in mertebeleri velilerin derecelerinden daha üstün ve yüksektir.

(İmam Zehebî, Büyük Günahlar Kitabından)