«Şâkir», elde mevcud olan nimete şükreden; «şekûr» ise kaybettiklerine de hamdeden kimsedir.

Bir insan, kendine verilen ufak bir hediye karşılığında onu veren kimseye teşekkür eder. Rabbimizin ihsan ettiği, rakamlara sığmayan nimetlere karşı hissiz davranıp şükrü unutmak; elbette bir mü'minin yapacağı bir davranış değildir.

Şükrü eda edilmeyen bir nimet, sahibi için bir vebaldir. Onun için bir hadîs-i şerifte «Şükrünü eda ettiğin “az”, şükrüne güç yetiremediğin “çok”dan hayırlıdır» buyuruluyor.

Allâh'ım, beni, Sana şükreden, Sana itaat eden ve Seni zikreden bir kul eyle. Kalbimi Sana yönelt, dilimi düzelt, gönlümü nûrunla aydınlat.

Ya Rabbi! Verdiğin cana şükür, aldığımız nefese şükür, yanımızda olanlara şükür, verdiğin nimetlere şükür, yaşadığımız acılara şükür ki daha acıları var, verdiğin vereceğin her şeye şükür..

Ya Rabbi!.. Arşının rükünlerini kaplayan nurun hürmetine, bütün varlıklara boyun eğdiren kudretin hürmetine ve her şeyi kuşatan rahmetine şükür. Senden başka ilah yoktur.

Ey Rabbim, bize imdad eyle..