‘Cebe’den ‘pıt pıt’a, ‘telkâri’den ‘hasır örme’ ‘ahıtma’ya kadar çeşitli tekniklerle yapılmış şaheserler.. Binlerce yıllık miras hayatla iç içe Anadolu’da. İşte Eskişehir Sivrihisar ile birlikte anılan göz alıcı ‘cebe’nin temelini, altın teller oluşturuyor ve takılar tıpkı halı yapar gibi tezgâhlarda örülüyor. ‘İncili küpe’ de kentin klasiği. Ankara Beypazarı’nın ‘pıt pıt’ı, adı kadar şirin.. Telkâri minik çiçeklere benzeyen pıt pıtlar ile birlikte kullanılıyor.

Trabzon’da dünyaca ünlü ‘hasır bilezik’leri saç örer gibi şekilleniyor. Analar kızlar yapıyor, erkek eli değmiyor. Hünerli kadınlar, iğne yardımıyla altın telle ilmek atarak örgülerini yapıyorlar.

Ünlü seyyah Evliya Çelebi’nin “Terzisi ve kuyumcusu son derece usta olur” diye anlattığı Erzurum’da ‘kakma’, çokça kullanılan bir teknik. Tel kakma ise, Oltu taşı üzerinde yapılıyor. Ayrıca ‘kaşlı burma’ da önemli bir yere sahip. Konya yüzük, küpe ve kolyeleri ile ünlü. Kalın ve ince tellerin örülmesiyle oluşturulan Mevlâna bileziği de öyle.

‘Telkâri’ sanatının en önemli merkezi Mardin Midyat.. Telkârinin en kıymetli özelliği ‘ince işçiliği’.

Osmanlılar döneminde büyük üne kavuşan Diyarbakır kuyumculuğunda ise en çok dikkati çeken, ‘hasır bilezik’ler.

Gaziantep’te ‘hasır örme’ göz kamaştırıyor. Burada ayrıca “telkâri”den “savat”a birçok teknik uygulanıyor. Kadın takılarına ‘hışır’ denilen Şanlıurfa’nın takı klasiği de ‘ahıtma’, yani ‘akıtma’ bilezikler.

‘Maraş burması’, ‘yıldızlı ve koruklu bilezikler’, yerleşik düzene geçen Türkmen aşiretlerinin etkisindeki Maraş kuyumculuğunun gözbebekleri...