Ebû d-Derdâ (radıyallâhu anh) ölürken devesine, “Ey deve! Kıyamette benden davacı olma. Zira ben sana gücünden fazla yük vurmadım” demiştir. Cabir b. Zeyd, bir bahçenin kenarında yürüyordu. Üzerine köpeklerin geldiğini görünce, bahçeden bir kamış söktü ve onunla köpekleri kovaladı. Evine döndüğünde ailesine, “Bu kamışı saklayın; çünkü ben onu başka bir bahçeden aldım” dedi. Ona, “Bir kamıştan ne çıkar ki?” dediler. O ise buna karşı, “Bu bahçeye her giren oradan bir kamış koparacak olsa bahçede kamış kalmaz” diye cevap verdi. Sabah olunca da kamışı götürüp bahçe sahibine verdi. Birisi İbn Mübarek’e, “Şu kitabımı beraberinde götürsen” deyince, “Ben kiraladığım hayvana bineceğim, sahibine sorayım da ona göre”  diye karşılık verdi. Çünkü pazarlık yapıldığında kitap konusu yoktu. Bu öyle bir denge ki, bir kitap için bile hayvan sahibinin rızası alınıyor. “Bir kitaptan ne çıkar, ver götüreyim” denmiyor!