Bağdat’ta sıcak bir gün… Yolda talebeleri ile yürümekte olan bir irfan ulusu… O sırada köşede görünen satıcının avazesiyle irkilir.

Başında büyükçe bir buz kalıbı taşıyan satıcı, yüksek sesle:

“Ey ahali, güneş sermayemi tüketmektedir. Alın ve kurtarın beni!...

Bu hale şahit olan Hak dostu bir “Eyvah!...” ile olduğu yere yığılır. Yardım eden talebeleri, biraz sonra kendine gelmeye başlayan üstadlarına niye bayıldığını sorarlar.

Üstadın cevabı çok müthiştir:

“Nasıl ‘Ah!...’ etmeyeyim, güneşin buzu erittiği gibi günler ve aylar da bizim ömür sermayemizi eritiyor. Ya iflas edersek!...”

Evet, Koca Ragıp Paşa ne kadar anlamlı söylemiş:

“Saatin çaldığı evkatı değildir her kâr;

Müddet-i ömrün gelip geçtiğine ‘ah’ eder.”

(Hoş bir mûsikî zannedilen saatin tik-tak’ları akıllı insanlara, ömrün rüzgar gibi gelip geçtiğini ihtar eden birer feryad avazesidir.)