Anne-baba da, sevgi ve şefkatlerine karşılık çocuklarından kendilerine tam bağlılık ve saygı beklerler. Bu da normaldir, karşılıklı sevgi ve bağlılık çocuklar evleninceye kadar eksilmeden devam etmelidir. Fakat çocuklar evlenince durum biraz değişmelidir. Yani çocuklar ile aralarındaki sevgiyi paylaşan yeni bir ortak geldiğini bilip kabullenmeliler. Bu ortak, gelinleri veya damatlarıdır. Daha doğrusu kızları damatlarının, oğulları da gelinlerinin öz malı olmuştur. Kendilerinin yanına geldikçe misafiridirler. Artık onlar kendilerinden kopmuş eşleriyle kaynaşmışlardır. Çocuklarına mutlu bir yuva sağlamak isteyen büyükler, onları eşleriyle baş başa kendi hallerine bırakmalılar, aralarına girmemeliler. Kimi anne-babalar evlendirdikleri çocuklarına, evlenmeden önce olduğu gibi aşırı şefkat gösterir, onları kendileri yönetmek isterler. Hâlbuki bu, çocuklarını sevmek değil, onların yuvalarını yıkmak demektir. Çünkü bu durum karşısında oğulları aile reisliği bakımından yetişemez, anne-babasından kopup eşine bağlanamaz. Hanımını ikinci plana kor ve önce anam babam sonra sensin der. Bu da haklı olarak genç hanımı üzer. Zira hiçbir evli kadın ikinci planda kalmak istemez, kocasıyla arasına giren kayınvalidesine ve kayınpederine düşman kesilir. Büyüklerinin elinde kukla olan kocasını da sevemez. Ona güvenemez ki bağlansın. Böyle bir evde ne huzur olur ne de mutluluk, yuvaları her an yıkılmaya mahkûm olur.