Rasûlullah (sav), hiç kimsenin kendisini arkadaşlarından farklı görmesini sevmezdi. Bir sefer esnasında, ashabından koyun kesip pişirmelerini istemişti. Sahabeden biri:

“-Yâ Rasûlallâh, onu ben keseyim” dedi.

Başka biri:

“-Yâ Rasûlallâh, yüzmesi de benim vazifem olsun” dedi.

Bir başkası da:

“-Yâ Rasûlallâh, pişirmesi de bana ait olsun” dedi.

Fahr-i Kâinât Efendimiz de:

“-O hâlde odun toplamak da bana ait olsun” buyurdu.

Sahabiler:

“-Yâ Rasûlallâh! Biz onu da yaparız, Siz’in yorulmanıza gerek yok” dedilerse de Peygamber Efendimiz:

“-Sizin, benim işimi de yapabileceğinizi biliyorum. Fakat ben, size göre imtiyazlı bir durumda bulunmaktan hoşlanmam. Çünkü Allah Teâlâ, kulunun, arkadaşları arasında imtiyazlı durumda olmasını sevmez” buyurdu.

Tevâzû; alçak gönüllü olmak, Hakk karşısında hiçliğin idrakine erebilmektir. İnsan, kendisinde bulunan ilim, mevkî ve mal gibi her hangi bir nimet sebebiyle, bunlardan mahrum olanlara karşı üstünlük iddia ederek maddî-mânevî haksızlık yapmamalıdır.