Abdullah bin Mes’ûd (ra) şöyle der:

Rasûlullâh (sav) bir hasır üzerinde yatıp uyumuştu. Efendimiz uyandığında, o hasır, vücûdunun yan tarafında izler bırakmıştı.

Biz: “-Yâ Rasûlallâh! Sizin için bir döşek edinsek?! dedik.

Bunun üzerine Rasûl-i Ekrem Efendimiz:

“-Benim dünya ile ne alâkam var ki? Ben bu dünyada, bir ağacın altında gölgelenen, sonra da orayı terk edip giden binitli bir yolcu gibiyim” buyurdular. (Tirmizî, Zühd, 44/2377)

Kul, her şeyin yaratıcısı olan Allah’ın rızasına yönelmeli ve O’nu talep etmelidir. Kalbdeki muhabbet Allah’a râm olunca, kulda zühd hâli tecelli eder. Zühd hâli tecelli edince de, nefse ait olarak mal-mülk gözden düşer, ancak Allah’a ait olarak, yani infak ile değer kazanır. Böylece, olması gereken hakiki mecrasına yerleşmiş olur. Çünkü gönül, artık Hakk’a olan muhabbeti, amel-i salih besler, sevdiğinin sevdiği ameller ruhuna haz vermeye başlar.