Rasûlullah (sav) buyurdular:

“İnsan sabahlayınca, bütün organları dil’e baş vurur ve (âdeta ona) şöyle derler: Bizim haklarımızı korumakta Allah’tan kork. Biz ancak senin söyleyeceklerinle ceza görürüz. Biz, sana bağlıyız. Eğer sen doğru olursan, biz de doğru oluruz. Eğer sen eğrilir, yoldan çıkarsan biz de sana uyar, senin gibi oluruz.” (Tirmizî, Zühd 61)

Süfyân İbni Abdullah (ra) şöyle dedi:

“-Ey Allah’ın Rasûlü! Bana kesinlikle yapmam gereken bir iş söyle” dedim. Efendimiz:

“-Rabbim Allah’tır de, sonra dosdoğru ol!” buyurdu. Ben:

“-Ey Allah’ın Rasûlü! Hakkımda (zararını göreceğimden) en çok endişe ettiğin şey nedir?” dedim. Efendimiz, o güzel dilini eliyle tuttu ve:

“-İşte budur!” buyurdu. (Tirmizî, Zühd, İbni Mâce, Fiten)

Rasûl-i Ekrem Efendimiz’in güzel tavsiyelerinin temelinde dil ile ilgili çok ciddî bir endişenin yattığı anlaşılmaktadır. O halde Müslümanların ne yapmaları, nasıl yaşamaları, iyi birer müslüman olabilmek için dillerine nasıl ve ne ölçüde hâkim olmaları lâzım geldiğini iyice düşünmeleri gerekmektedir.