Peygamber Efendimiz (s.a.v.) zamanında ashab-ı kiram’dan birisi ayakkabısını çıkarırken bir karıncayı farkında olmadan ezdiğini görür. ‘Ben bunun hesabını yarın ahirette nasıl vereceğim?’ diye kendi kendine sorar.

Öyle çok üzülür ki, ağlayarak Peygamber Efendimiz’in huzuruna gelir.

-Hiç farkına varmadan bir karınca öldürdüm, bunun hesabı ağır mı? diye sorar ve hüngür hüngür ağlar.

Peygamber efendimiz (s.a.v.):

-Şimdiye kadar bundan daha ağır bir suç işledin mi? diye sual buyururlar.

-Evet ya Resulallah!

Ben kızını diri diri gömenlerdenim, diye cevap verir. Peygamber Efendimiz (s.a.v.):

Nasıl yaptın bunu? deyince; Hem ağlar hem de anlatır...

Orada oturanlardan birisi:

-Peygamber Efendimiz’i çok üzdün deyince, Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) bir daha anlat buyurur.

Adam bir kere daha gözyaşları içinde anlatınca Peygamber Efendimiz (s.a.v.):

“Dün kız çocuğunu diri diri toprağa gömen, bugün görmeden ezdiği karıncanın hesabını yapıyor. İşte size getirdiğim İslam dini budur. Tekrar tekrar anlattırdım ki; İslam’ın size kazandırdığı güzellikleri görün istedim. İslam’dan önce kömür ve demir gibiydiniz, şimdi ise altın ve elmas gibi oldunuz” buyururlar.