Rasûlullah aleyhisselam buyurdular:

“Çocuklarınıza ikrâm edin ve terbiyelerini güzel yapın.”

Bir defasında da Peygamberimiz, üzerine küçük abdestini yapan torununu:

“–Sen nasıl Rasûlullah’ın üzerine küçük abdest yaparsın?” diye pataklamaya kalkan Ümmü Fadl’a:

“–Oğlumun canını yaktın. Allah sana rahmet etsin!” buyurarak çocukların bu tür sıkıntılı hâllerine tahammül etmek gerektiğini göstermiştir.

O, mübarek kucağında torunları olduğu halde namaza durur, secdede iken torununun mübarek sırtına çıkması üzerine secdesini uzatırdı. Çocuğa müdahale etmek isteyenlere:

“–Bırakın, çocuk hevesini almış olsun!” buyururdu.

Peygamberimiz, bir çocuk ağlaması duyduğunda namazı kısa keserdi. Bir defasında evinde namaz esnasındayken çocuk ağlaması üzerine namazını kısa tutmuş ve ev halkına:

“–Onların ağlamalarının beni üzdüğünü bilmiyor musunuz?” buyurmuştu.

On yaşından itibaren on yılını Peygamberimizin hizmetinde geçiren Enes anlatır:

“Rasûlullah’a tam on sene hizmet ettim. Bana bir defa bile ‘Öf!’ demedi. Yaptığım bir şeyden dolayı, ‘niye böyle yaptın?’ diye azarlamadığı gibi, yapmadığım bir şey sebebiyle ‘şöyle yapsan olmaz mıydı?’ da demedi.”

Allah cümlemize, âile yuvamızı hayırlarla kurmayı, bu âileden hayırlı nesiller yetiştirerek ümmet-i Muhammed’e ve bütün insanlığa hizmetler ulaştırmayı nasip etsin. Âmîn…