İster sözlü ister fiziksel olsun; şiddet şiddettir. Çocuklar doğaları gereği her şeyi deneyimleyerek öğrenmeye bayılır. Sizin ‘yaramazlık’ olarak nitelendirdiğiniz her şey aslında onun dünyayı tanıma şeklidir. Çocuklar hayatı öğrenirken kimi zaman hırçın kimi zaman mutlu olabilir. Unutmayın onlar da yetişkinler gibi birçok duyguyu daha bebekliklerinden itibaren yaşamaya başlar.

Duymamaya başlar

Çocuklarınız bir şeyleri kırıp döktüğünde ya da okulunda başarısız olduğunda ona kesinlikle sesinizi yükseltmemelisiniz. Kendinizi onun yerine koyun sürekli olarak size bağıran, yaptığınız her şeyi eleştiren bir kişiyi dinlemek ister misiniz? Siz sürekli bağırıyorsanız ve evladınızdan tepki alamıyorsanız artık sizi duymuyor demektir.

Bağırmayın, konuşun!

Çocuklar attıkları her adım nedeniyle sürekli olarak sözlü şiddete maruz kalıyorsa. Belirttiğimiz gibi sizin sözlerinizi duymamaya başlıyor. Yani duyarsızlaşıyorlar. Evladınıza bağırmak yerine sorunu masaya yatırıp, üzerinde konuşmalısınız. İnanın ortak bir noktada uzlaşacaksınızdır.

Yol gösterin

Küçük çocuklar dünyayı öğrenirken hatalar yapıyorsa onları eleştirmek yerine evlatlarınıza yol gösterici olun. Bir oyuncağı kullanmayı bilmeyen çocuğa bağıracağınıza söz konusu nesneyi birlikte keşfetmeye çalışın. Böylelikle evladınızı gerçekten kazanmış olacaksınız. Sizin tutumuzun zaman içinde çocuğunuzun hatalarından haberdar olmayı kolaylaştırır. Ebeveyninden korkan bir çocuk hatalarını saklamaya enerji harcar. Tüm yaşamı boyunca ailesinin desteğini yanında hisseden çocuk ise başına geleni saklamaz aksine çözüm için ebeveynine başvurur.

Çocuklar ne hisseder?

Attığınız her adımda size bağıran birilerinin olduğunu düşünsenize! Bu şartlar altında yetişen çocuklar genellikle içlerine kapanır. Özgüven sorunu yaşayan, kendini ifade etme konusunda başarıya ulaşamayan bu çocuklar gelecekte kendi ayakları üzerinde durma konusunda sorunlar yaşayabilirler. Ve ne yazık ki sürekli olarak eleştirilen bu çocukların büyük çoğunluğu ileride bağıran, çağıran ebeveynler olur.