Allah Rasûlü, insanların kendilerine takdir olunan konumdan hoşnut kalmaları için hayata şu zaviyeden bakmalarını teklif etmektedir:

“Hayat şartları sizinkinden iyi olanlara değil, daha aşağı olanlara bakınız. Zira Allah’ın üzerinizdeki nimetini görmeniz için, bu daha uygun bir davranıştır.” (Müslim, Zühd)

Bu bakış açısına sahip gönlü tok olan mü’min, kimsenin malında gözü olmaz, olabildiğince Allah’tan başka kimseden bir şey istemez, kimseye el açmaz. Tam hürriyet ve şeref işte budur. Bu şeref sayesinde insan, hem Allah’ın hem de kulların muhabbetini kazanır. Sehl bin Sa’d (ra)’ın söylediğine göre Peygamber (sav)’e bir kişi geldi ve:

“-Yâ Rasûlallah! Bana, yaptığım zaman hem Allah’ın hem de insanların beni seveceği bir iş söyle” dedi.

Resûl-i Ekrem (sav):

“-Dünya ve dünyalıklara rağbet etme, Allah seni sevsin; halkın elinde olana göz dikme, insanlar seni sevsin” buyurdu. (İbn-i Mâce, Zühd)

Gönül zenginliğini yakalamış mü’minler bilhassa manevî değeri olan güzellikler ve mükemmellikler peşinde koştururlar.