Peygamber Efendimizin yerinde hangi kumandan olsa, yaptıkları kötülüğün haddi hesabı olmayan o insanları şiddetle cezalandırır ve mallarına ganimet olarak el koyardı. Buna hakkı da vardı. Ancak Efendimiz, kalabalık ordusuyla büyük bir maddî sıkıntı içinde olduğu hâlde bunu yapmadı ve borç aldı. Peki, bunun neticesi ne oldu? Onu da şu hâdisede görelim:

Safvân bin Ümeyye de Mekke’nin zenginlerinden idi. İslâm hakkında düşünüp karar vermek için iki ay müddet istemişti.

Rasûlullah Efendimiz ona dört ay zaman tanıdı. Bir defasında kendisine:

“– Safvân! Sende silah var mı?” dedi. Safvân:

“– Ödünç olarak mı, yoksa gasp mı?” dedi. Allah Rasûlü (sav):

“– Hayır, gasp değil, ödünç istiyorum” buyurdu.

Bunun üzerine Safvân, otuz kırk kadar zırhı ödünç olarak verdi. Rasûlullah Huneyn Gazâsı’na çıktı. Müşrikler hezimete uğrayınca, Safvân’ın zırhları toplandı, ama onlardan bazıları kaybolmuştu. Peygamberimiz, Safvân’a:

“– Zırhların bir kısmını kaybettik. Onların bedelini ödesek olur mu?” diye sordu.

Safvân:

“– Hayır ya Rasûlallah, bugün kalbim, o gün hissetmediğim bir takım ulvî hissiyâtla dolu!” dedi.

Safvân, zırhları Müslüman olmadan evvel ödünç vermişti, ancak şimdi Müslüman olmuştu. Sabırlı olmak asla kaybettirmez.