Belh Padişahı olan İbrahim b. Edhem, bir gün sarayında yatarken çatıda bir gürültü işitir, ne olduğunu sorunca yukarıdaki kişi, kaybettiği develerini aradığını söyler. Bunun üzerine Padişah; “Çatıda deve mi aranır?” diye çıkışır.

Kendisini irşad etmek için bu yolu seçen Hakk dostu da:

“Ya atlas döşeklerde, Hakk’a vuslat mı aranır?” diye cevap verir.

Bu sözün tesiriyle Padişah Hakk’ın rızası yolunda dünya saltanatını terk eder.

“Eyvah! Aldandık. Şu dünya hayatını sabit zannettik. O zan sebebiyle de bütün bütün zâyi ettik. Evet, şu güzerân-ı hayat (geçen hayat), bir uykudur; bir rüya gibi geçti. Şu temelsiz ömür de çay gibi akar gider.”

Bizler, binlerce paradoksla üst üste yara alırken, özümüze ait herşeyi yitirirken, hâlâ Belh hükümdarı gibi, tantanalı saraylarda, muhteşem koltuk ve yumuşak döşekler üzerinde, sevgiliye vuslat türküleri söylemekle kendimizi aldatacaksak, bir gün bize de “Çatıda Deve Aranmaz!” diyenler çıkacaktır.