Çok zengin ama cimri bir adam, bir bilgenin yanına gidip nasihat almak istedi. Bilge onu pencerenin yanına götürüp sordu:

“Pencereye baktığında ne görüyorsun?”

“Yoldan gelip geçen insanlar görüyorum. Bir de yolun kenarında oturmuş dilenen fakir bir adam var.”

Bilge, başka bir odaya gidip elinde büyük bir aynayla döndü ve sordu:

“Peki bu aynaya baktığında ne görüyorsun?”

“Kendimi.”

“Yani artık başkalarını görmüyorsun! Farkında mısın, pencere camı da aynı maddeden, yani camdan yapılmışlar. Ama aynanın camının üstüne incecik bir gümüş tabakası kaplandığı için, ona baktığında kendinden başkasını göremiyorsun.

İşte, insan kalbi de cam gibi aslında şeffaftır, başkalarını görmemize engel değil vesile olur. Onlara merhamet besleriz o zaman. Ama ne zamanki altın gümüş gibi dünya süsleriyle kalbimizi kaplarsak o zaman sadece kendimizi görürüz. Kalbimizden de merhamet çekilip alınır. Yapman gereken kalbini temizle. Altınları ve gümüşleri cebinde taşı, kalbinde değil! O zaman bencillikten kurtulup başkalarına merhamet beslemeye başlarsın.