Beş vakit namazın her rek’atinde okuduğumuz Kur’ân-ı Kerim’in Fatihası, hamd’le başlar. Hamd, Allah Teâlâyı, lûtf-ü ihsan buyurduğu sonsuz ni’metlerine karşı ta’zim ile anmak, övmektir. Allah, kullarına hiçbir karşılık beklemeksizin ni’metlerini bol bol ihsan eder. Ni’metleri sayılamıyacak kadar çoktur. Her faydalandığımız nimet O’nundur, O’nun eseridir. Mademki öyledir, hamd ve şükür, ibâdet ve kulluk da O’na bizi yaratan, besleyen ve koruyan Rabbimize olur; başkasına olmaz.

Hamdetmek, ta’zîm ile Cenâb-ı Hakk’ı anmak tâatin en üstünüdür. Bir ni’mete karşılık, “Elhamdülillah” diyen bir kul, kazanacağı bol sevâbla, ebedî hayra nail olur.

Ezkâr-ı Nevevîde rivayet edildiğine göre: Âdem Aleyhisselâm demiş ki: “Yâ Rabbi! in’am ettiğin ni’metlerine karşılık bana öyle bir şey öğret ki, bütün hamd ve tesbihleri kendisinde toplamış olsun.” Bunun üzerine, sabah, akşam üçer kere: “Elhamdülillâhi rabbil’â-lemiyn, hamden yüvâfî ni’amehû ve yükâfi meziydeh” (Allah’a, ni’metlerime yetecek, fazlasını hak edecek şekilde hamd ederim) de, buyurulmuştur.

Şu kadar var ki, yerinde hamdetmesini de bilmek lâzımdır. Ve yalnız dünya ni’metleri, maddi ni’metler için değil, asıl dîn ni’metleri, manevî ni’metler için hamdetmelidir.

Evliyadan Sırrı Sakatı bir gün:

“Ben, bir kere hamdettiğim, elhamdülillah dediğim için otuz yıldan beri istiğfar ediyorum” demiş. “Niçin?” diye sormuşlar. Anlatmış: “Bağdad’ta yangın olmuş ve birçok dükkân yanmıştı. Bu sırada yalnız benim dükkânımın yanmadığını haber verdiler. Ben de hamdettim. Hamdetmenin ma’nâsı sevinmekti. Âlemin dükkânları yandığı hâlde benimkinin yanmaması yüzünden hoşnud olmaktı. Halbuki dindaşlığın ve mürüvvetin hakkı sevinmemekti. Bu yüzden otuz yıldır, o günün hamdinden dolayı, tevbe ve istiğfar ile meşgulüm.”